لەم وشانەدا هۆکاری ئیلاهی بۆ کتێبی پەندەکان دەبینین. خودا دەیەوێت هەموو ئەوانەی گوێ بەوە دەدەن کە لەوێدا تۆمارکراوە، لە ئەزموونە دڵتەزێنەکان و گەڕانە بێ ئامانجەکانی ئەو پیاوە ڕزگار بکات کە هەڵبژێردرا بۆ نووسینیان.
دوو ڕێگا هەیە بۆ فێربوونی پووچی جیهان و سروشتی گوناه. یەکێک، و باوترین ڕێگا، ئەوەیە کە هەر یەکێک لە خۆیەوە بە ڕێگای پڕ دڕکدا بڕوات. ئەمەش واتای تامی تاڵی دوورکەوتنەوە لە خودا دەدات. تاکە ڕێگای ڕاست ئەوەیە کە هەموو ئەمانە لە ئامادەبوونی ئەودا فێر بین، قبوڵکردنی ووشەی ئەو سەبارەت بەم بابەتە. دڵی ماندووی سولەیمان هەرگیز نابێتە بەشی منداڵی خودا کە هەنگاوەکانی بە ڕاستی ڕێکدەخات.
کۆمەڵە مرۆییەکانی دانایی تەنها بیرۆکەی پیاوانێکن وەک خۆمان. لە ئەدەبیاتی دانایی کتێبی پیرۆزدا، وەک هەموو شوێنێکی تری کتێبی پیرۆز، هەناسەکانی ڕۆحی خودامان هەیە. ئەمە نیعمەتێکی سەرسوڕهێنەرە: بیرکردنەوە لەوەی کە ئەو کە جیهانەکانی بە قسەکردن دروست کرد، کە ڕزگارکردنی ئەنجامدا، کە لە کۆتاییدا ئاسمانێکی نوێ و زەوییەکی نوێ دەهێنێتە کایەوە کە دادپەروەری تێیدا نیشتەجێیە؛ کە ئەو، بەرز و پایەبەرزەکە کە هەتاهەتایە نیشتەجێیە، بە نیعمەتەوە خۆی بچووک بکاتەوە بۆ ئەوەی ڕێنمایی بدات بۆ وردەکارییەکانی ژیانی بوونەوەرەکانی لێرە—ئەمە هۆکارێکە بۆ پەرستن و سەرسامی بۆ هەتاهەتایە. چ گرنگییەک بە هەموو ئەوە دەدرێت کە من دەیکەم ئەگەر ئەو خودایەی کە منی دروست کردووە و ڕزگاری کردووە، بە کەم نەزانێت کە ڕێنماییم بکات سەبارەت بە هەڵسوکەوتم لە خێزاندا، شوێنم لە کۆمەڵگادا، و شێوازەکانم لە کاردا. ئەگەر بەپێی کتێبی پەندەکان ڕەفتار بکەم، ئەوا «بە شێوەیەکی تەواو بە داناییەوە ڕەفتار دەکەم» (زەبوور ١٠١:٢) لە هەموو پەیوەندییەکی ژیاندا.
