پۆڵس ده‌یتوانی سوپاسی قه‌شه‌کانی ته‌سالۆنیکی بکات، «برایانی خۆشه‌ویستی خودا» (ئایه‌تی 13). ڕه‌نگه هه‌میشه هه‌ست به خۆشه‌ویستی نه‌که‌ین، به‌ڵام ئێمه له‌لایه‌ن خوداوه خۆشه‌ویستین زیاتر له‌وه‌ی که بتوانین تێی بگه‌ین.
پێمان وتراوه که خودا ئه‌م باوه‌ڕدارانه‌ی (و ئێمه‌ش) له سه‌ره‌تاوه هه‌ڵبژاردووه بۆ ڕزگاری له پیرۆزکردنی ڕۆح و باوه‌ڕی ڕاستی. پیرۆزکردن کاری ڕۆحی پیرۆزه که ئێمه بۆ خودا جیا ده‌کاته‌وه. له‌کاتێکدا «پیرۆزکردنی پێشکه‌وتوو» هه‌یه که تێیدا باوه‌ڕداران زیاتر بۆ خودا جیا ده‌کرێنه‌وه، له پیرۆزی و لێکچوونی مه‌سیحدا زیاد ده‌که‌ن، گرنگه ببینین که له ووشه‌ی خودادا پیرۆزکردن زۆربه‌ی کات بۆ یه‌کجار جیاکردنه‌وه بۆ خودا به‌کار دێت.
دواتر، ڕزگارییه‌که‌مان له ڕێگه‌ی باوه‌ڕی ڕاستییه‌وه‌یه. ئه‌مه لایه‌نی ئێمه‌یه. ئێمه له دڵه فێڵبازه‌کانمان و له شه‌یتان ڕزگارمان ده‌بێت که له سه‌ره‌تاوه درۆزن بووه (یۆحه‌ننا 8:44).
پاشان، خودا ئه‌م قه‌شه (و خۆمان)ی بانگ کرد له ڕێگه‌ی مزگێنییه‌وه: «له ڕێگه‌ی مزگێنییه‌که‌مانه‌وه بانگی کردن» (ئایه‌تی 14). خودای ئێمه هه‌واڵی خۆشی مزگێنی به‌کار ده‌هێنێت بۆ بانگکردنی خه‌ڵک بۆ لای خۆی. با نوێژ بکه‌ین بۆ بانگه‌وازی مزگێنی که هێشتا به‌رده‌وامه!
کۆتایی بانگه‌وازی خودا چی بوو؟ ئێمه بانگ کراوین بۆ به‌ده‌ستهێنانی شکۆمه‌ندیی خوداوه‌ند یه‌سووعی مه‌سیح. چه‌ند گه‌وره‌ن بیره‌کانی خودا و باوکمان! ئه‌و بانگی کردووین، نه‌ک بۆ ئه‌وه‌ی له‌و بارودۆخه‌دا جێمان بهێڵێت که تێیدا بووین، به‌ڵکو بۆ ئه‌وه‌ی به‌شداری شکۆمه‌ندیی خوداوه‌ند یه‌سووعی مه‌سیح بکه‌ین. سه‌ره‌تا له به‌هه‌شتدا به‌شداری شکۆمه‌ندیی ئه‌و ده‌که‌ین. سه‌رباری ئه‌وه، «کاتێک مه‌سیح ده‌رده‌که‌وێت که ژیانی ئێمه‌یه، ئه‌و کاته ئێوه‌ش له‌گه‌ڵ ئه‌ودا له شکۆمه‌ندیدا ده‌رده‌که‌ون» (کۆلۆسی 3:4). کاتێک خوداوه‌ند دیسانه‌وه دێته سه‌ر زه‌وی، ئێمه لێره‌دا به‌شداری شکۆمه‌ندیی گشتیی ئه‌و ده‌که‌ین. نیعمه‌تێکی سه‌رسوڕهێنه‌ر!
