باشە کە لە تێگەیشتنماندا لەم ڕاستییە گەورەیە زۆر سادە بین. هەندێک کەس وادەزانن کە هەرگیز ناتوانین بزانین کە گوناهەکانمان لێرە لێخۆشبوونیان لێکراوە. ئێستا، ئەگەر نەتوانین بزانین کە گوناهەکانمان لێخۆشبوونیان لێکراوە، ناتوانین بزانین کە وشەی خودا ڕاستە، و کاری مەسیح تەواوە. ئایا کەسێک ئەمە دەسەلمێنێت؟ ئەگەر نا، هەردووکیان لەسەر هەمان بنەما وەستاون. لێخۆشبوونی گوناهەکان و ڕاستی وشەی خودا پێکەوە بەستراونەتەوە لە مزگێنی بەنرخی مەسیحدا. گومان لە لێخۆشبوونی گوناهەکان بکە، و ڕاستی وشەکانی مەسیح دەخەیتە ژێر پرسیارەوە، «تەواو بوو»، وشەیەک لە ژێر سەختترین بارودۆخدا وتراوە.
کەچی دەزانین چەند قورسە بۆ دڵ کە بە سادەیی بێ پرسیار لەسەر ڕاستی خودا پشتبەستێت، سەبارەت بە لێخۆشبوونی تەواوی گوناهەکان لە ڕێگەی خوێنی مەسیحەوە. بیرۆکەکانمان زۆر کەم و تەسکە بۆ ئەوەی هەموو درەوشاوەیی نیعمەتی ئیلاهی لەخۆ بگرێت. ئێمە زۆر پڕین لە یاساییەت، زۆر پڕین لە خۆمان. بە بێهوودەیی بیر دەکەینەوە کە دەبێت شتێک زیاد بکەین بۆ ئەوەی مەسیح کردوویەتی، جا ئەو شتە لە شێوەی کار، هەست، یان ئەزمووندا بێت. هەموو ئەمانە دەبێت وەلا بنرێن. تەنها مەسیح بنەمای گەورەیە، بەردی هەتاهەتایی، بورجی ڕزگارییە. زیادکردنی تەنانەت خەتەنەش وای لێدەکات مەسیح بێ کاریگەر بێت، لە نیعمەت بکەوێت، و خۆمان بکەینە قەرزدار بۆ پاراستنی هەموو یاساکە، و بەم شێوەیە خۆمان بخەینە بەر نەفرەت و تووڕەیی. «هەرچەندە لە کارەکانی یاسا بن، لە ژێر نەفرەتدا دەبن» (غەلاتییەکان ٣:١٠).
با بە مەسیحەوە بمێنینەوە، بە هەستێکی قووڵتر بە خراپی خۆمان و تەواویەتی ئەودا. با خۆمان بپێچینەوە، وەک بڵێی، لە ئەودا، لە کاتێکدا بەم جیهانە سارد و بێ باوەڕەدا تێدەپەڕین.
