ئاگاداری لاوازیی ڕۆحی بە: ڕۆحت لە خودادا خۆراک بدە

«مانگا لاواز و بێگۆشتەکان حەوت مانگا قەڵەو و جوانەکانیان خوارد.» (پیدایشی ٤١:٤) خەونەکەی فیرعەون زۆر جار ئەزموونی بەئاگاهاتنم بووە. ڕۆژانی تەمبەڵییم بە شێوەیەکی وێرانکەر هەموو ئەوەی کە لە کاتی ماندووبوونی بەپەرۆشدا بەدەستم هێنابوو، لەناوبرد؛ وەرزەکانی ساردبوونەوەم هەموو گەرمیی خۆشیی کاتەکانی گەرموگوڕی و پەرۆشیم بەستوویەتی؛ و کاتەکانی دنیادۆستیم لە پێشکەوتنەکانم لە ژیانی خوداییدا دوورم خستووەتەوە.

پێویست بوو ئاگاداری نوێژە لاوازەکان، ستایشە لاوازەکان، ئەرکە لاوازەکان، و ئەزموونە لاوازەکان بم، چونکە ئەمانە چەوریی ئارامی و ئاشتیی من دەخۆن. ئەگەر بۆ کەمترین کاتیش نوێژ پشتگوێ بخەم، هەموو ئەو ڕۆحانییەتەم لەدەست دەدەم کە بەدەستم هێنابوو؛ ئەگەر هیچ دابینکردنێکی نوێ لە ئاسمانەوە وەرنەگرم، گەنمی کۆن لە کۆگاکەمدا زوو لەلایەن ئەو برسێتییەوە دەخورێت کە لە ڕۆحمدا سەری هەڵداوە.

کاتێک کرمەکانی بێباکی، کرمەکانی دنیادۆستی، و کرمەکانی خۆشگوزەرانی، دڵم بە تەواوی وێران دەکەن، و ڕۆحم دەخەنە حاڵەتی لاوازییەوە، هەموو بەرهەمداریی پێشوو و گەشەکردنم لە نیعمەتدا هیچ سوودێکی نییە بۆم. چەند دەبێت پەرۆش بم بۆ ئەوەی هیچ ڕۆژێکی لاواز، هیچ کاتژمێرێکی ناخۆشم نەبێت!

ئەگەر هەموو ڕۆژێک بەرەو ئامانجی ئارەزووەکانم گەشت بکەم، زوو پێی دەگەم، بەڵام پاشەکشە هێشتا دوورم دەخاتەوە لە خەڵاتی بانگەوازە بەرزەکەم، و ئەو پێشکەوتنانەم لێ دەدزێت کە بە ماندووبوونێکی زۆر بەدەستم هێنابوون. تاکە ڕێگا کە هەموو ڕۆژەکانم وەک «مانگا قەڵەوەکان» بن، ئەوەیە کە لە لەوەڕگەی ڕاستدا خۆراکیان بدەم، لەگەڵ پەروەردگاردا بەسەریان بەرم، لە خزمەتی ئەودا، لە هاوڕێیەتی ئەودا، لە ترسی ئەودا، و لە ڕێگەی ئەودا.

بۆچی نابێت هەموو ساڵێک دەوڵەمەندتر بێت لە ساڵی ڕابردوو، لە خۆشەویستی، و سوودبەخشی، و خۆشی؟—من نزیکترم لە گردە ئاسمانییەکان، ئەزموونی زیاترم لەگەڵ پەروەردگارم هەبووە، و دەبێت زیاتر لەو بچم. ئەی پەروەردگار، نەفرەتی لاوازیی ڕۆحم لێ دوور بخەرەوە؛ با ناچار نەبم هاوار بکەم، «لاوازیم، لاوازیم، وای لە من!» بەڵکو با لە ماڵەکەتدا باش خۆراک بدرێم و گەشە بکەم، بۆ ئەوەی ستایشی ناوت بکەم.

س.ه.س.»