«هەموو خەمەکانتان بخەنە سەری؛ چونکە ئەو خەمتان دەخوات.» (١ پەترۆس ٥:٧)
ئەوە ڕێگایەکی خۆشە بۆ هێورکردنەوەی خەم کاتێک دەتوانین هەست بکەین—«ئەو خەمی من دەخوات.» مەسیحی! بە هەمیشە ڕووی خەمبارەوە ڕێز لە ئایین مەگرە. وەرە، بارەکەت بخەرە سەر خوداوەندەکەت.
تۆ لەژێر کێشێکدا دەلەرزیت کە باوکت هەستی پێناکات. ئەوەی بۆ تۆ بارێکی قورسە، بۆ ئەو وەک تۆزێکی بچووکی تەرازوو دەبێت. هیچ شتێک ئەوەندە شیرین نییە وەک:
بە بێدەنگی لە دەستی خودادا بمێنەرەوە، و هیچ ویستێک جگە لە ویستی ئەو مەزانە.
ئەی منداڵی ئازارچەشتوو، ئارام بگرە. خودا لە دابینکردنی خۆیدا تۆی تێنەپەڕاندووە. ئەو کە خواردن دەداتە چۆلەکەکان، ئەوەی پێویستت پێیەتی بۆت دابین دەکات. بە نائومێدییەوە دامەنیشە. هیوادار بە، هەمیشە هیوادار بە.
چەکەکانی باوەڕ بگرە دژی دەریایەک لە کێشە، و دژایەتییەکەت هێشتا کۆتایی بە ناڕەحەتییەکانت دەهێنێت. یەکێک هەیە کە خەمت دەخوات. چاوی لەسەر تۆیە، دڵی بە بەزەیی بۆ ناڕەحەتییەکەت لێدەدات، و دەستی گشتگیرەکەی هێشتا یارمەتی پێویستت پێدەگەیەنێت.
تاریکترین هەور خۆی بە بارانی بەزەیی بڵاو دەکاتەوە. تاریکترین تاریکی جێگەی خۆی دەداتە بەیانی. ئەو، ئەگەر تۆ یەکێک بیت لە خێزانەکەی، برینەکانت دەبەستێت و دڵە شکاوەکەت چاک دەکاتەوە.
گومان لە نیعمەتی ئەو مەکە بەهۆی ناڕەحەتییەکەتەوە، بەڵکو باوەڕ بکە کە ئەو هێندەی لە کاتی خۆشیدا خۆشی دەوێیت، لە کاتی ناڕەحەتیشدا خۆشی دەوێیت. چ ژیانێکی ئارام و بێدەنگت دەبوو ئەگەر دابینکردنت بە خودای دابینکار بسپاردایە!
بە کەمێک ڕۆن لە قاپەکەدا، و مشتێک ئارد لە بەرمیلەکەدا، ئیلیا لە برسێتی ڕزگاری بوو، و تۆش هەمان شت دەکەیت. ئەگەر خودا خەمت دەخوات، بۆچی پێویستە تۆش خەمت بخۆیت؟
دەتوانیت متمانەی پێ بکەیت بۆ ڕۆحت، و نەک بۆ جەستەت؟ ئەو هەرگیز ڕەتی نەکردووەتەوە بارەکانت هەڵبگرێت، ئەو هەرگیز لەژێر کێشیاندا بێهێز نەبووە.
وەرە، ئەی ڕۆح! واز لە خەمی بێزارکەر بهێنە، و هەموو نیگەرانییەکانت بخەرە دەستی خودایەکی بەزەییدارەوە.
