«هەموو خەمەکانتان بخەنە سەر ئەو؛ چونکە ئەو خەمتان دەخوات» (1 پیتەر 5:7)
خودا ئاشتی خۆی پێمان دەبەخشێت کە لە تێگەیشتنی ئێمە بەدەرە. ئێمە لە پەیوەندیداین لەگەڵ خودا؛ ئەو پەناگەی ئێمەیە لە هەموو شتێکدا، و ڕووداوەکان بێزاری ناکەن. ئەو هەموو شتێک دەزانێت و پێشوەختە دەیزانێت. ڕووداوەکان نە تەختەکەی و نە دڵەکەی نالەرزێنن؛ ئەوان هەمیشە مەبەستەکانی ئەو بەدی دەهێنن. بەڵام بۆ ئێمە ئەو خۆشەویستییە؛ ئێمە، لە ڕێگەی نیعمەتەوە، ئامانجی چاودێری ناسکی ئەوین.
گوێمان لێ دەگرێت و گوێی خۆی دەهێنێتە خوارەوە بۆ ئەوەی گوێمان لێ بێت. بۆیە لە هەموو شتێکدا، لەبری نیگەرانی و کێشکردنی هەموو شتێک لە دڵماندا، دەبێت داواکارییەکانمان بە نوێژ، بە پاڕانەوە و بە دڵێک کە خۆی ئاشکرا دەکات، پێشکەش بە خودا بکەین. ئێمە مرۆڤین و زانیاریمان لەبارەی دڵی خوداوە هەیە، و دەزانین کە ئەو بە تەواوی خۆشی دەوێین، بۆیە تەنانەت لە کاتی پێشکەشکردنی داواکارییەکانمان بۆ ئەو، دەتوانین پێشوەختە سوپاسگوزاری بکەین، چونکە دڵنیاین لە وەڵامی نیعمەتی ئەو، هەرچییەک بێت. داواکارییەکانی ئێمەیە کە دەبێت پێشکەشی بکەین. و فەرمانێکی سارد نییە بۆ دۆزینەوەی ویستی ئەو و پاشان هاتنە بەردەمی؛ دەبێت بە داواکارییەکانمانەوە بچینە لای. ناڵێت کە ئەوەی داوای دەکەیت دەتبێت، بەڵکو ئاشتی خودا دڵەکانتان دەپارێزێت.
متمانەمان پێی هەیە، و ئاشتی ئەو، ئاشتی خودا خۆی، دڵەکانمان دەپارێزێت. ناڵێت کە دڵەکانمان ئاشتی خودا دەپارێزن، بەڵکو کاتێک بارمان خستە سەر ئەو کە ئاشتییەکەی هیچ شتێک ناتوانێت تێکی بدات، ئاشتی ئەو دڵەکانمان دەپارێزێت.
کێشەکانمان دەخەینە بەردەم ئەو کە بەرپرسیارێتی هەموو شتێک دەگرێتە ئەستۆ و پێشوەختە هەموو شتێک دەزانێت. ئاشتی بەردەوامی خودای خۆشەویستی دڵەکانمان ئارام دەکاتەوە. ئەو ئاشتییەکمان پێ دەبەخشێت کە لە خۆیدایە، و لە هەموو تێگەیشتنێک بەرزترە (یان لانیکەم دڵەکانمان بەهۆیەوە دەپارێزێت)، تەنانەت وەک چۆن خۆی لە هەموو ئەو بارودۆخانە بەرزترە کە دەتوانن بێزارمان بکەن، و لە دڵی مرۆڤی هەژار بەرزترە کە بەهۆی ئەوانەوە بێزار دەبێت.
ئۆه، چ نیعمەتێک! تەنانەت نیگەرانییەکانمان هۆکارێکن بۆ پڕبوونمان لەم ئاشتییە سەرسوڕهێنەرە، ئەگەر بزانین چۆن بیانبەینە لای خودا. چەند ڕاستە ئەو.
