گەتسیمانی! چۆن ئەو کە شوێنی نەبوو سەری لەسەر دابنێت، زۆرجار لەوێ دەمایەوە، بۆ ئەوەی لەژێر ئەستێرەکاندا بخەوێت، بۆ چاودێریکردن و نوێژکردن تاکو تیشکی خۆر سپێدەی شەونمینی ڕۆژی دەهێنا. بەڵام لەو شەوە ترسناکەی زۆر لەمێژبوو لە ئازارێکی گەورەدا دەیناڵاند.
لەوێ لە باخچەکەدا، بە ئازارەوە کەوتبوو برۆ پیرۆزەکەی خوێنی لێ دەهات لەکاتێکدا دووبارە لە ناخۆشییەکی ترسناکدا داوای لە خودای خۆی دەکرد و دووبارە، بە پاڕانەوە هاواری دەکرد، «باوکم، وا بکە ئەم جامە لە من دوور بکەوێتەوە بەڵام سەرەڕای ئەوەش، ئەوە بکە کە تۆ پێت خۆشە.»
کەواتە کاتێک نوێژی دەکرد، یەکێکی درەوشاوە نێردرا بۆ بەهێزکردنی لە بڕیارە سوورەکەی بۆ ئەوەی ئەو جامە تا تاڵترین دڵۆپی بخواتەوە بۆ ئەوەی تینوێتی ئاسمان بۆ تۆڵەسەندنەوە بشکێتەوە کاتێک مەسیح شەرابی تۆڵەسێنەر و پڕ لە خەمی خواردەوە لە تووڕەیی ڕەوا و ڕاستودروستی خودایی.
ئازارەکەی کەم بووەوە، بە شکۆمەندییەوە هەستا بۆ ئاگادارکردنەوەی ئەوانەی کە بە سادەیی بانگەشەیان دەکرد کە ئەوان پێشتر دەمرن نەک بۆ ساتێک بە ترسنۆکی نکۆڵی بکەن لە ناوی ئەگەرچی ڕووبەڕووی دوژمنان و مردنێکی مسۆگەر ببنەوە. لەم نێوەندەدا یەهودای ناپاک بە دزییەوە بە قسەی فێڵبازانەی ناپاکییەوە نزیک بووەوە.
بەڵام تەنها نەبوو، ناپاکە نزمەکە هات بە دووڕوویی قێزەون و شەرمەزاری پڕ لە ڕق. لە قووڵایی سێبەرەکاندا کۆمەڵێک کەس کە بەهۆی شەیتانەوە هان درابوون، خۆیان حەشاردابوو بە شمشێر و ڕمەوە بۆ گرتنی گەورەی پیرۆزمان وەک ئەوەی باراباس بێت کە هەڵهاتبوو و نەک کوڕی خودا بێگەرد و بێتاوان و بێ گوناه بێت.
ئۆه، بە چ ناپاکییەک ناپاکەکە ماچی کرد و دووبارە ماچی کرد، لە ترسی ئەوەی ڕاوچییەکان لەدەستیان دەرچێت نێچیرەکەیان کە بە دار زەیتوونەکان شاردراوەتەوە! چەند کەم تێگەیشتن کە ئەو تێگەیشت کە دەبێت خۆی ڕادەست بکات ئەگەرچی دەسەڵاتی هەبوو بانگ بکات دە هەزار فریشتە بۆ لەناوبردنی هەموویان!
بەڵام چی لەوانە دێت کە بە توندی سوێندیان خواردبوو کە لەگەڵیدا دەمرن، کاتێک ئێستا خەڵکەکە گەورەکەیان گرتبوو و وەک دزێک بەستیانەوە؟ ئەوان لەگەڵ پەترۆس وەک سەرۆکی مەڕە پەرشوبڵاوەکان هەڵهاتن، یان یۆحەننا پێشی کەوت پیاوە بەتەمەنەکە لەگەڵ ئەندرۆس لە دوای خۆی؟
هەموویان وازیان لێ هێنا و هەڵهاتن، وەک چۆن ئێمەش بە ترسەوە لەو دارە نەفرەت لێکراوە دوور کەوتینەوە. بەڵام ئەگەرچی خودای خۆی لە کۆتاییدا وازی لێ هێنا بەڵام بزمارەکان نەبوون بەڵکو خۆشەویستی بوو کە بە توندی گرتی. نە هیچ شتێکی تر نەبوو جگە لە گوناهەکانمان کە کردبوومان کە وای کرد گەورە واز لە کوڕە خۆشەویستەکەی بهێنێت.
بەڵام ئەگەر گوناهەکانمان داوای دوورخستنەوەیان دەکرد و ئازار لە سزای هەتاهەتاییدا ئەوا ئەو کە نەیدەتوانی گوناه بکات دەبێت دووبارە هەستێتەوە بۆ ئەوەی بە دەسەڵاتەوە بێت و بۆ هەتاهەتایە فەرمانڕەوایی بکات. کەواتە خودا ڕزگارکەرەکەمان لە مردووان هەستاندەوە و تاجی شکۆمەندی لەسەر سەری دانا.
خودا کوڕەکەی خۆی ڕاستودروست کرد بۆ ئەوەی بتوانێت ناڕاستودروستەکان ڕاستودروست بکات لە پێناوی بەزەیی خۆیدا. خودا کوڕەکەی خۆی بەخشی کە شوێنی ئێمەی گرتەوە بۆ ئەوەی ئێمە بۆ هەتاهەتایە لە ماڵی باوکدا بەشدار بین. مەسیح شوێنێکی لە بەهەشتدا ئامادە کردووە بۆ ئەوانەی جارێک وەک دوژمنانی شایستەی دۆزەخی ئەو هەژمار دەکران.
کەواتە ئێمە چاوەڕێی کاتژمێرە پیرۆزەکە دەکەین کاتێک ئەو بە دەسەڵاتی هەستانەوە دێت بۆ ئەوەی ئێمە بەرز بکاتەوە بۆ بینینی لە ئاسماندا ئەو یەکێک کە لە ئازاری نوێژدا پێشتر تامی ئەو شەرابە توند و تێکەڵنەکراوەی کرد هێشتا زیادی کرد، «نەک ویستی من بێت، بەڵکو ویستی تۆ بێت.»
