کاتێکی گونجاو بوو بۆ ئەوەی پیاوێک، کە بە ڕواڵەت لەگەڵ زەویدا تەواو بووبوو، ببینێت بەهەشت چۆنە. بەم شێوەیە لە دانایی سەرسوڕهێنەری خودادا، ئەو ڕێگە بەم پیاوە پیرۆزە دەدات، لەم بەشە تایبەتەی ڕێگای زەوییەکەیدا، عیسا لەوێ ببینێت و گوێی لێبێت؛ پاشان دەگەڕێتەوە سەر زەوی، بۆ ئەو شوێنەی کە مەسیح لێی دەرکرابوو، و لەوێ بە تازەیی فێری تەواوی نیعمەتی مەسیح دەبێت.
هەموو شتێک کە خاوەندارێتی دەکەین لەوێیە. هەموو سەرچاوە و کانیاوەکانی ڕۆح لە بەهەشتدان. کاتێک پۆڵس هاتە خوارەوە، ئەم جیهانە چەندە تاریک و لێڵ دەبوو لەلای، دوای شکۆمەندییە بێگەردەکانی ئەو شوێنەی کە بۆی بەرز کرابووەوە! چەندە سەختی گەڕایەوە بۆی، هەموو ئەرکە بێزارکەرەکانی ژیان.
پۆڵس ئەم وەحییە سەرسوڕهێنەرەی هەیە، پاشان «دڕکێک لە گۆشتدا»ی بۆ دێت؛ و هەر وەک چۆن ئەو «دڕکێک لە گۆشتدا»ی وەرگرت، بە هەمان شێوە خودا بە باشی دەزانێت کە ئێمەش یەکێکمان هەبێت، و ناتوانین بەبێ نیعمەتی مەسیح بەردەوام بین: «نیعمەتی من بەسە بۆ تۆ» وشەیەکی خۆشە بۆ ڕۆحەکانمان لە هەموو کاتێکدا.
ئەگەر ڕێگایەکی زۆر سەختت هەیە، ئایا نیعمەتی مەسیح بەس نییە؟ قۆڵی مەسیح بەس نییە؟ ئاه، بەڵێ! چەند زیاتر فێر بین کە ئەو ژیانی ئێمەیە، و ئێمە تەنها لێرە دانراوین، و لێرە بین بۆ ئەو، ئەوەندە قووڵتر هەست دەکەین کە ناتوانین یەک ئینجیش بەبێ ئەو بڕۆین. پاشان گوێمان لێی دەبێت کە دەڵێت، «نیعمەتی من بەسە بۆ تۆ.» خودا بەزۆری سەختییەکە لاناخات، بەڵکو هێز دەدات بۆ تێپەڕاندنی. پۆڵس نموونەیەکە لە ڕێگای خۆیدا بۆ ئەم ڕاستییە.
