با ناوی سەرکەوتوو هی ئەو بێت کە بە تەنها شەڕەکەی کرد؛ پیرۆزە سەرکەوتووەکان هیچ شەرەفێک داوا ناکەن، سەرکەوتنی ئەو هی ئەوان بوو.
بە لاوازی و شکست، پاداشت و تاجی بەدەست هێنا؛ هەموو دوژمنەکانمانی خستە ژێر پێی بە ژێرپێخستن.
هێزی شەیتانی خستە خوارەوە؛ گوناهی کرد، گوناهی ڕووخاند؛ سەری بۆ گۆڕ شۆڕ کرد، بەو شێوەیە وێرانی کرد، و مردنی بە مردن کوشت.
بەرەکەت، بەرەکەت لە سەرکەوتووی کوژراو، کوژراو لە سەرکەوتنەکەیدا؛ کە ژیا، کە مرد، کە دیسان زیندوو بووەوە – بۆ تۆ، کەنیسەکەی، بۆ تۆ! —س. ویتلۆک گاندی (کۆچی دوایی ١٨٥١)
