هەموو شتێک دەگۆڕێت کاتێک ئێمە ئەوی تێدا دەبینین! کتێبی پیرۆز ڕووناک دەبێتەوە: وەک کتێبێکی نوێیە بۆ ئێمە! لە «هەموو نووسراوەکاندا» شکۆمەندییە جۆراوجۆرەکانی ئەو بۆ ئێمەش دەدرەوشێنەوە. ئەمە ئامانجی سەرەکی کتێبی پیرۆزە. تەنها کتێبێکی مێژوو نییە، بەڵکو کتێبێکی ئیلهامپێدراوی خوداییە بۆ ئەوەی زانیاری خودامان پێبدات؛ و چەند زیاتر لەمەدا پێشبکەوین، ئەوەندە زیاتر ئەنجامە شانازیپێکراوەکانی ڕەخنەی ئەڵمانیزەکراوی لاپەڕە پیرۆزەکانی خراپتر لە پووچی دەردەکەون.
یەکەم نووسین کە باس کراوە «قەبارەی کتێبەکە»یە، و بە تەواوی باس لە عیسا دەکات، ئەنجامدەری ویستی خودا. و ئەو نووسینە بەڵگەنامەیەکە کە دەستی مرۆڤ ناتوانێت دەستی لێبدات! هەوڵە وێرانکەرەکانی ڕەخنەگری بێباوەڕ پێی نەگەیشتوون. هەروەها باس لە عیسای خاوەن شکۆمان دەکات.
لە تۆماری ئاسمانیی ڕاوێژەکانی خوداوەندیدا—لە تۆماری ئەبەدیدا—لەسەری نووسراوە، «من دڵخۆشم بە ئەنجامدانی ویستی تۆ، ئەی خودای من» (زەبوور ٤٠:٨؛ عیبرانییەکان ١٠:٧). ئەو بابەتی ئەو قەبارەیە، وەک هاتن بۆ ئەنجامدانی ویستی خودا، و وەک دڵخۆشبوون پێی؛ بەڵام چەندێک ئەو شتە لەخۆگرتبوو!
«ئەوەتا، دێم بۆ ئەنجامدانی ویستی تۆ،» ئەو وتی؛ و، «جەستەیەکم بۆ ئامادە کردووە» (عیبرانییەکان ١٠:٥). ئەمە پێویست بوو، بۆ ئەوەی بەم شێوەیە، وەک مرۆڤێک، لە شوێنی گوێڕایەڵیدا، «گوێیەکانی» زەبوور ٤٠:٦ی هەبێت. لەو ڕێگایەدا بەردەوام بوو، زریانی بەرزبووەوەی بوختان و شەرمەزاری بە بێبەزەییانە لێی دەدا، بەڵام بۆ ویستی خودا تەرخان بوو، و پاشگەز نەبووەوە. خراپەی بێشومار لە دەوروبەریدا چڕ بووەوە!
«ئەوانەی بێ هۆ ڕقیان لێمە،» ئەو وتی، «زیاترن لە مووی سەرم.» لێیان دا. موویان لە ڕوومەتی هەڵکێشا. تفێکیان لێکرد. نە بۆ لای ڕاست و نە بۆ لای چەپ نەسوڕایەوە، بەڵکو لە ڕێگای ویستی خودادا بەردەوام بوو.
ئەو ئایینپەرستانەی کە هاواریان بۆ ژیانی دەکرد، چییان لەوە دەزانی؟ وایان دەزانی خودا دژیەتی—کە خودا لێی داوە و ئازاری داوە! کاتێک ئەویان بینی، ڕێزیان لێی نەگرت؛ سووکیان کرد و ڕەتیان کردەوە.
و عیسا چی؟—ئەو «شەرمەزارییەکەی» کە بەسەریدا کۆیان کردبووەوە، سووکی کرد؛ بەڵام خاچەکەی سووک نەکرد—ئەو «بەرگەی گرت»! بەڵێ، و دەبوو بەرگەی بگرێت، لە هەموو قووڵاییە ترسناکەکانی خەم و ئازاردا، ئەگەر ویستی خودا بێتە دی. خۆشەویستی ئەو بۆ خودا و باوکی، بردییە ناو ئەو قووڵاییە نەپێوراوە.
بۆ چاوی سروشتی ڕێگاکەی بە تەواوی هەڵە دەردەکەوت بەڵام لە تەرخانبوون بۆ ویستی خودا بەردەوام بوو. سەیری پەرداخە تاریکەکەی کرد کە دەبوو بیخواتەوە، و هەرچەندە ئارەق وەک خوێن لێی دەهاتە خوارەوە، پەرداخەکەی گرت و خواردییەوە—«ویستی تۆ بێتە دی،» ئەو وتی.
ئەو کارەکەی تەواو کرد کە بۆی هاتبوو. خودای لەسەر زەوی شکۆدار کرد. ئەو بەهێزەکە بوو. هەر کەسێکی تر لە ژێر باری قورسی گوناه و حوکمدا دەشکایەوە، کە ئەو هەڵیگرت کاتێک بەرگەی خاچەکەی گرت، کاتێک پرسیاری چاکە و خراپەی بۆ شکۆمەندی خودا یەکلایی کردەوە.
بە سەرکەوتنەوە لە گۆڕ هەڵسا، ئێمەی هێناوە، بەپێی ویستی خودا بۆ لای خۆی—«ئێمە پیرۆز کراوین بە پێشکەشکردنی جەستەی عیسای مەسیح یەکجار»؛ و «ئەوەی پیرۆز دەکات و ئەوانەی پیرۆز کراون هەموویان یەکن: لەبەر ئەم هۆکارە ئەو شەرم ناکات ناویان بنێت برا.»
ڕاستییەکی سەرسوڕهێنەر! براکانی. و وەک پیاوی زیندووبووەوە وتی، «من سەردەکەوم بۆ لای باوکم و باوکی ئێوە؛ و بۆ لای خودای من و خودای ئێوە»—بەو شێوەیە ئێمەی خستە ناو هەمان پەیوەندی وەک خۆی لەگەڵ خودا؛ و هەموو ئەمە بەپێی ویستی خودایە.
چەند زیاتر ئەو ویستە لەخۆدەگرێت ڕەنگە لێرەدا نەچینە ناوی؛ بەڵام عیسا ئەنجامدەریەتی. ڕەزامەندی خودا لە دەستی ئەودا سەرکەوتوو دەبێت! خوداوەند و ڕزگارکەری پیرۆز و پەرستراو.
