«چونکە کوڕی مرۆڤ هاتووە بۆ گەڕان و ڕزگارکردنی ئەوەی ون بووە.» لۆقا ١٩:١٠
ئەگەر پیاوێک کە نەیدەتوانی مەلە بکات کەوتبووە ناو ئاوێکی قووڵ و هاواری یارمەتی دەکرد، تۆ چیت دەکرد؟ کتێبێکی پێنج وانەی ئاسانی مەلەکردنی فڕێ دەدایتێ؟ هانی دەدایت؟ چۆن دەربارەی بازدانە ناو ئاوەکە و هاوارکردن، «تەنها سەیری من بکە، برا! شوێن نموونەی من بکەوە! فێرت دەکەم چۆن مەلە بکەیت و خۆت ڕزگار بکەیت!» تۆ هەرگیز شتی وا ناکەیت! ئەم پیاوە خنکاوە پێویستی بە وانەی مەلەکردن نییە. زۆر درەنگە بۆ ئەوە! ئەوەی پێویستی پێیەتی ڕزگارکەرێکە، یەکێک کە بێت بۆ لای لە حاڵەتە نائومێدکەرەکەیدا، دەستی درێژ بکات، هەڵی بگرێت، و لە چنگی مردن ڕزگاری بکات.
بە هەمان شێوەیە لەگەڵ باری ڕۆحی مرۆڤدا. کتێبی پیرۆز دەڵێت کە «هەمووان گوناهیان کردووە» و «کرێی گوناه مردنە.» هەموو کەسێک کە لەم جیهانەدا لەدایک بووە کەوتووەتە ناو گوناه، و لە باوەشی ساردیدا مەحکومە بە لەناوچوون. تاکە ڕێگەی ڕزگاربوون دەبێت لە ڕێگەی «ڕزگارکەرێکەوە» بێت، یەکێک کە بە نیعمەتەوە خۆی دەچەمێنێتەوە و ڕۆحی پێویست لە سزاوە ڕزگار دەکات. مەحاڵە بۆ مرۆڤێک کە فێر بێت «خۆی ڕزگار بکات.» هەوڵدانی باشترین شتیش سوودی نییە، و شوێنکەوتنی نموونەی ئەوانی تر بێ سوودە. ئەوەی پێویستی پێیەتی ڕزگارکەرێکە.
کەواتە چەند سوپاسگوزار بین کە «کوڕی مرۆڤ هاتووە بۆ گەڕان و ڕزگارکردنی ئەوەی ون بووە» (لۆقا ١٩:١٠). ئەو هەموو ئەوانە ڕزگار دەکات کە بۆ ڕزگارییان متمانەی پێ دەکەن. وەک چۆن کەسێکی خنکاو دەبێت خاو بێتەوە و دەست لە خەباتکردن هەڵبگرێت لە باوەشی ڕزگارکەرەکەیدا، ئێمەش دەبێت هەمان شت بکەین لەگەڵ ئەم ڕزگارکەرە، خوداوەند عیسای مەسیح.
«باوەڕ بە خوداوەند عیسای مەسیح بهێنە، و ڕزگارت دەبێت» (کردارەکان ١٦:٣١)
