ئەو شەوە پادشا خەوی لێ نەکەوتبوو. داوای حەبی خەو یان کات بەسەربردنی نەکردبوو. لەبری ئەوە، فەرمانی دابوو کە تۆماری ڕووداوەکانی سەردەمی فەرمانڕەوایەتییەکەی بۆی بخوێنرێتەوە. ڕاپۆرتی مۆردەخای لەسەر پیلانی تیرۆرکردن خوێنرایەوە، بەڵام هیچ شتێک لەسەر ئەوە نەنووسرابوو کە چۆن پاداشت کراوە. «ئۆه، هامان لە دەروازەدایە؟ با بێتە ژوورەوە! لێی دەپرسم، 'چی بکرێت بۆ ئەو پیاوەی کە پادشا دەیەوێت ڕێزی لێ بگرێت؟'»
هامانی لووتبەرز بە بیستنی ئەم پرسیارە، وای بیرکردەوە کە پادشا دەیەوێت ڕێزی لێ بگرێت و بەپێی ئەوە وەڵامی دایەوە. «با یەکێک لە شازادە بەڕێزەکانی پادشا ئەو پیاوە بە جلی پادشا بپۆشێت، و لەسەر ئەسپێکی شاهانە کە پادشا سواری بووە دایبنێت، و بەناو شاردا بیگەڕێنێت و ڕابگەیەنێت، 'ئەمە دەبێت بۆ ئەو پیاوە بکرێت کە پادشا دەیەوێت ڕێزی لێ بگرێت!'» چ شۆکێک بوو کە پێی گوترا هەموو ئەمە بۆ مۆردەخای بکات! ئەو هاتبوو بۆ ئەوەی مۆڵەت وەربگرێت بۆ هەڵواسینی لەسەر ئەو سێدارەیەی کە بۆ ئەم مەبەستە دروستی کردبوو. و ئێستا دەبێت بە ئاشکرا ڕێزی لێ بگرێت!
خودا بە شێوەیەکی سەرسوڕهێنەر پلانەکانی خۆی جێبەجێ دەکات. ئەو عیسای لە مردووان هەستاندووە و لە دەستی ڕاستی خۆی داییناوە. بەم زووانە هەموو کەسێک لە ئاسمان، لەسەر زەوی، و لەژێر زەویدا دەبێت چۆک دابدات و دان بەوەدا بنێت کە عیسای مەسیح خوداوەندە بۆ شکۆمەندی خودای باوک.
ئێمە گۆرانی دەڵێین، «خودا بە شێوەیەکی نهێنی دەجوڵێت، بۆ ئەنجامدانی سەرسوڕهێنەرەکانی.» ناوی خودا لە کتێبی ئەستێردا باس نەکراوە، بەڵام چۆنیەتی کارکردنی لەسەر ناوی گەلەکەی سەرسوڕهێنەرە بۆ بینین. دەستی ئەو دەتوانرێت لە وردترین وردەکارییەکاندا ببینرێت کە چۆن مەبەستەکانی دوژمن پووچەڵ دەکاتەوە و هەموو شتێک پێکەوە کار دەکات بۆ چاکە بۆ ئەوانەی کە خۆشیان دەوێت. ئەم خودایە خۆشی دەوێین و لەگەڵمانە! با ناوی ستایش بکەین!
