کاتێک ڕووبەڕووی هەڕەشەی لەناوبردنی گەلەکەیان بوونەوە، مۆردەخای ئەستێری ئاگادار کردەوە کە ئەگەر بێدەنگ بێت، ڕزگاری و دەربازبوون بۆ جولەکەکان «لە شوێنێکی ترەوە» دێت، بەڵام ئەو لەناو دەچێت. ئەو زیادی کرد، «کەچی کێ دەزانێت ئایا تۆ بۆ کاتێکی وەک ئەمە هاتوویەتە شانشینەکە؟» خودا بە زانینی پێشوەختەی هەموو شتێک، هەر یەکێک لە ئێمەی بە تەواوی لەو شوێنە داناوە کە دەیەوێت بەکارمان بهێنێت. ئایا تۆ، ئایا من، کاتەکە لەم ڕۆژە خراپەدا دەگەڕێنینەوە، بە تێگەیشتن لەوەی کە ویستی یەزدان چییە (ئەفەسۆس 5:15-17)؟
ئەستێر داوای کرد کە مۆردەخای و جولەکەکان لە شوشان بۆ ماوەی سێ ڕۆژ بەڕۆژوو ببن بۆی؛ ئەو و خزمەتکارەکانیشی بە هەمان شێوە دەکەن. بەڕۆژووبوون خۆبەزلزانین لەخۆدەگرێت، بە گشتی لە کاتی نوێژکردنی بە پەرۆشەوە. ئەوان پێکەوە بەڕۆژوو بوون. زۆربەی ئێمە زۆر کەم بەڕۆژوو دەبین، ئەگەر هەر بەڕۆژوو بین!
بە هاندان و بەهێزکردن، ئەستێر بۆ بۆنەکە جلوبەرگی شاهانەی شاژنی پۆشی، و چوو بۆ کۆشکی پاشا. بە دانایی و شکۆمەندی خودایی، لە دەروازەکەدا وەستا ڕووبەڕووی پاشا کە لەسەر تەختەکەی دانیشتبوو. ئایا پاشا گۆچانە زێڕینەکەی بۆ درێژ دەکات؟ زیاتر لە سی ڕۆژ بوو لەوەتەی دوایین جار بانگی کردبوو بۆ لای خۆی. بەڵێ، ئەو لە چاوەکانی پاشادا ڕەزامەندی دۆزییەوە! ئەو گۆچانەکەی درێژ کرد. شاژن ئەستێر نزیک بووەوە و دەستی لە سەرەکەی دا. ئەو بە میهرەبانییەوە قبوڵی کردبوو.
یەزدانمان بانگێشتمان دەکات کە بە بوێرییەوە نزیک بینەوە لە تەختی نیعمەتی ئەو بۆ بەدەستهێنانی بەزەیی و دۆزینەوەی نیعمەت بۆ یارمەتیدان لە کاتی پێویستیدا. چ یەزدانێکی میهرەبان و سەرۆک کاهینێکی هاوسۆزە ئەو!
