پیرۆزانی خۆشەویست،
تەنها ئەمەم خوێندەوە لە لایەن سی. ئێچ. ماکینتۆش و بیرم لە سەردانەکەی ئەو پیاوە دەکردەوە کە لە خوارەوە دەیخوێننەوە. وای لێکردم بپرسم، دیاری بێت یان نا؛ ئەگەر هەر یەکێک لە ئێمە قسەمان لەگەڵ یەکێک لەوانە بکردایە کە وەک بێباوەرێکی لەسەر مردن دەیناسین، چی ڕووی دەدا. ڕەنگە بە خۆشییەوە سەرسام بین و ڕەنگە ڕووی نوێ بێنە ناو کۆبوونەوەکە. تەنها بیهێنە پێش چاوت، لەگەڵ هەموو ئەوانەی کە تێیاندا تێدەپەڕین، کارلێکیان لەگەڵ دەکەین یان کاریان لەگەڵ دەکەین، ئایا دەکرێت یەکێک لە هی خوداوەند لە ناویاندا بێت. هەرگیز نازانین مەگەر لە ناوچەی ئاسوودەیی خۆمان بێینە دەرەوە (بۆ هەمووان جیاوازە) ڕەنگە سەرسام بین بەوەی چەند کەس خوداوەند دەتوانێت ئێمە بەکاربهێنێت بۆ گەیشتن پێیان.
بە ڕێزەوە،
ڕ. س.
بێباوەرە مردووەکە
بوون بە بێباوەرێکی زیرەک زۆرجار پەیوەندی بە ڕێز و گرنگییەوە هەیە لە نێو چینێکی دیاریکراوی پیاواندا. هەندێک، کە دەیانەوێت لە مشتومڕکردن دژی ڕاستی خودا سەرکەوتوو بن، گوێیان لێدەگرن، سەرسامی قسەخۆشییەکانیان دەبن، و ستایشیان دەکەن بۆ تواناکانیان.
ئەمە حاڵی پیاوانە کاتێک تەندروست و بەهێزن؛ بەڵام، کاتێک مردن ڕووبەڕوویان دەبێتەوە، هەندێک جار زۆر جیاوازە. ئەوان ئەوکاتە دەبینن کە نە قسەخۆشی، نە مشتومڕ، نە سەرسامی پیاوان هیچ سوودێکیان پێناگەیەنێت. هەست دەکەن ژیان بەرەو کۆتایی دەچێت، و مردن نزیکە لێیان، و هەندێک ویژدان لە ناویاندا. چەندین ئاه و ناڵەی تر و پاشان هەتاهەتایی. ئۆه، «ئەو داهاتووە نەناسراوە،» هەندێک دەڵێن، «چۆن دەبێت ئەوکاتە؟» هەندێک زۆر بێزارن، ئەوانی تر پڕن لە پەشیمانی، و هاوار دەکەن، «زۆر درەنگە! زۆر درەنگە!» یان «کاتژمێر شەش لە دۆزەخ دەبم»، و شتی لەو جۆرە.
دەتوانین چەندین حاڵەت باس بکەین، بەڵام یەکێکیان تەنها ئێستا هاتە بەردەممان. کرێکارێک، کە سەردانی ئەم پیاوە مردووەی کرد، دەڵێت: —
«ڕۆژی یەکشەممەی ڕابردوو، داوام لێکرا میلێک لەم شوێنەوە بڕۆم، بۆ بینینی بێباوەرێکی لەسەر مردن، و لەلای جێگاکەی نوێژ بکەم. داوای مۆڵەتم لە خوداوەند کرد بۆ ڕۆیشتن. وەڵامەکەی لە ڕۆحی خۆمدا وەرگرت بۆ ڕۆیشتن. یەک کاتژمێری خایاند بۆ ئەوەی ئەو میلە بڕۆم (چونکە زۆر نەخۆش بووم). بەڵام خوداوەند بەهێزی کردم، بۆ ئەوەی بە سەلامەتی گەیشتمە ماڵی بێباوەرەکە، و کۆمەڵێک خەڵکم بینی لە دەوری پیاوە پیرەکە کۆببوونەوە. لێم پرسی، «چیت لێم دەوێت؟» وەڵامی دایەوە، «دەمەوێت نوێژێکی باشم بۆ بکەیت کە بمباتە بەهەشت.» «من هەرگیز لەلای جێگای بێباوەرێک نوێژ ناکەم.» «کەواتە نامەوێت بچمە بەهەشت؟» «بەڵێ، حەزم لێیە لە بەهەشتدا بتبینم، بەڵام دەبێت لەسەر بنەمایەکی سەلامەتتر بێت وەک لە نوێژکردن بۆ تۆ.» پیاوە پیرەکە وەڵامی دایەوە، «چی لە نوێژ سەلامەتترە؟» من وەڵامم دایەوە، «ئەو بنەمایەی کە خودا دایناوە تەنها بنەمای سەلامەتە بۆ گوناهبارێکی هەژار.» بێباوەرەکە پاشان وتی، «ئۆه، بمخەرە سەر ئەو بنەمایە!» لێم پرسی ئایا ڕێگەم پێدەدات وشەی خودا بخوێنمەوە؟ کە وەڵامی دایەوە، «بەڵێ، حەزم لێیە گوێم لێبێت.» من دەستبەجێ سەیری هێزی ڕۆحی پیرۆزم کرد بۆ ڕێنمایی لەم بابەتە گرنگەدا، و، کتێبی پیرۆزم هەڵگرت، لاپەڕەم گۆڕی بۆ بەشی 3ی ئینجیلی یۆحەننا، و لە ئایەتی 14 تا ئایەتی 21م خوێندەوە. پاشان گەڕامەوە بۆ ئایەتی 14، و نیشانم دا کە بەرزکردنەوەی مارەکە لەلایەن موساوە لە چۆڵەوانیدا بۆ ئەو سەرپێچیکارانە لەو ڕۆژەدا چی بوو؛ و ئەوە نموونەیەکی ڕاستەقینەی عیسای مەسیح بوو کە لەسەر خاچ بەرزکرایەوە بۆ گوناهەکانی هەموو ئەوانەی کە پێویستییان بەو وەک ڕزگارکەرێک دەبینن. پاشان، وەک چۆن ڕۆحی پیرۆز وشەکانی پێدام بۆ قسەکردن، ئەوانم خستە بەردەم ئەم بێباوەرە پیرە هەژارە. لە وشەی خوداوە نیشانم دا کە مەسیح لەسەر خاچ بۆ خودا و بۆ گوناهبار، تەنها بنەما بوو کە دەتوانرا دابنرێت. پیاوە پیرە هەژارەکە پاشان دەستی کرد بە گریانێکی زۆر، و هاواری کرد، «سوپاس بۆ خودا بۆ ئەم بنەمایە.» باشە بۆ ئەوانەی کە هەموو هیوای خۆیان لەسەر دڵنیایی ئەو بنەمایە بنیات دەنێن کە خودا لە کاری تەواوکراوی خوداوەند عیسای مەسیحدا دایناوە؛
چونکە هیچ بنەمایەکی تر نییە کە مرۆڤ بتوانێت داینێت جگە لەوەی کە دانراوە، کە عیسای مەسیحە (1 کۆرنسۆس 3:11).
تەنها بە مردنی مەسیح گوناهبار دەتوانێت لەگەڵ خودا ئاشت بێتەوە. لە کاتی مردندا، ڕۆح پێویستی بە بنەمایەکی پتەو هەیە بۆ ئەوەی لەسەری پشوو بدات، لە چاوەڕوانی ڕۆیشتن بۆ هەتاهەتایی.
هەتاهەتایی! هەتاهەتایی! چەند درێژیت هەتاهەتایی؟
هەتا خودا خودا بێت، ئەوەندە
ئازارەکانی دۆزەخ و هەڵە بەرگە بگرە؛
ئەوەندە خۆشییەکانی بەهەشت دەمێننەوە،
ئۆه خۆشی هەمیشەیی! ئۆه ئازاری هەمیشەیی!
بیر بکەرەوە، ئەی مرۆڤ، لە هەتاهەتایی!
— سی. ئێچ. ئێم. / ڕ. س.″ }
