«بۆ هیچ شتێک خەمتان نەبێت» (فیلیپییەکان ٤:٦)
خەم نەبوون بۆ هیچ شتێک، و نوێژکەر و سوپاسگوزار بوون لە هەموو شتێکدا، هەڵوێستی ڕاستەقینەی ئەوانەیە کە خودا دەناسن بەرامبەر بە بارودۆخی ئەم جیهانە؛ و چ ژیانێکی پڕ لە ئاسوودەیی و ئاشتی ئەم بارودۆخە بەرهەم دەهێنێت. بەڵام سروشتی نییە بۆ هیچ یەکێک لە ئێمە کە بەم شێوەیە لە سەرووی بارودۆخەوە بین، و ڕەنگە بپرسرێت: ئایا ئەمە مومکینە؟
کتێبی پیرۆز نەک تەنها فەرمان و ئامۆژگارییە هەرە پیرۆزەکانمان پێدەدات، بەڵکو ئەم فەرمانانە بە شێوەیەکی زیندوو، لە پیاوانی وەک خۆماندا پێشکەش دەکرێن. ئەمانە شایەتحاڵی ئەوەن کە ژیانێکی گوێڕایەڵی بۆ ئەم فەرمانانە خەیاڵی نییە بەڵکو لە دەستڕاگەیشتنی هەموو کەسێکدایە کە دێتە لای خودا، باوەڕی وایە کە ئەو هەیە، و ئەو پاداشت دەداتەوە بەوانەی بە دڵسۆزی داوای دەکەن.
سێ گەنجە عیبرانییەکە (دانیال ٣) لە نێو گەورەترین شایەتحاڵەکانن بۆ ئەوەی کە دەکرێت بێ خەم بیت. ئەوان ڕووبەڕووی دەسەڵاتی دڕندانەی پاشایەکی بتپەرست بوونەوە و هەڕەشەی لەناوبردنیان لێکرا لە کوورەی ئاگردا، بەڵام بەبێ هیچ لەرزینێک لەبەردەم دەسەڵاتی خراپەدا وەستان و ڕەتیانکردەوە لە ڕێگەی ڕاستی لابدەن، وتیان: «ئەی نەبووخەدنەسار، ئێمە خەمتان نییە» (ئایەتی ١٦).
«خودای ئێمە توانای هەیە»
ئایا ئەم سێ گەنجە بە بێباکییەوە بوێرییان نواند، یان تەنها بێباکی بوو بەرامبەر بە دەرئەنجامەکان، یان خۆڕاگریی ویستێکی نەشکێنەر بوو کە وای لێکردن دژایەتی پاشای بابل بکەن؟ نەخێر، ئەوە باوەڕیان بوو بە خودا؛ دەیانتوانی باسی ئەو بکەن وەک «خودای ئێمە»، و دەیانزانی کە ئەو لە پشت بارودۆخەکانەوەیە و لە هەموویان گەورەترە؛ دەیانزانی کە ئەو لە پاشا لووتبەرز و تووڕەکە گەورەترە کە لەبەردەمیاندا وەستابوون، و باوەڕیان بە ڕوونی و ڕاستی دەنگی دایەوە کاتێک وتیان: «ئێمە خەمتان نییە… خودای ئێمە توانای هەیە» (ئایەتی ١٧). بابەتەکە لە دەستی خودا بوو، ئەو بڕیاردەری چارەنووسیان بوو، دەیانتوانی لە ئاگرەکە ڕزگاریان بکات یان بەناو ئاگرەکەدا بیانبات؛ بەڵام هەرچییەک دەرئەنجامەکان بوون، ئەوان متمانەیان پێی دەکرد و خزمەتیان دەکرد. گەنجە بەڕێزەکان! قایم بوون لە باوەڕیان بە خودایەکی باش ناسراو، ئەوان گەورەتر و شکۆمەندتر بوون لە هەموو گەورەیی و شکۆمەندییەک کە لەو ڕۆژەدا لە دەشتی دوورا کۆببووەوە.
«خزمەتکارەکانی… کە متمانەیان پێی کرد» (دانیال ٣:٢٨)
و دەرئەنجامی ئەم ململانێیە لە نێوان باوەڕی سادە و بێ پرسیار بە خودا و دەسەڵاتی ئەم پاشا شەیتان ئامێزە چی بوو؟ تووڕەیی پاشا سنوور و بەزەیی نەبوو، و بە دەست و پێ بەستراوی، شادرەخ، میشاخ، و عەبەدناگۆ فڕێدرانە ناو ئاگرەکە. خودا کوورەکەی نەکوژاندەوە یان لای نەبرد: ئەو کارێکی گەورەتری کرد – بەناو ئاگرەکەدا بردیانی؛ هەناسەی گەرمەکەی وەک شنەبایەکی فێنکی ڕۆژێکی هاوین بوو لەسەر ڕوومەتەکانیان، و لە ناوەڕاستیدا، ئازاد لە هەموو کۆت و بەند و خەمێک، بە دڵخۆشی لەگەڵ کوڕی خودا پیاسەیان دەکرد. بەم شێوەیە بە باوەڕ و دڵسۆزییان خودا شکۆمەند کرا، و بۆ جیهانێک کە ئەویان نەدەناسی، سەلمێنرا کە ئەو دەتوانێت و خزمەتکارەکانی ڕزگار دەکات کە متمانەیان پێی دەکەن.
«خزمەتکارەکانی… جەستەیان بەخت کرد» (دانیال ٣:٢٨)
بەڵێ، جەستەیان، نەک ڕۆحیان. جەستەیان ڕەنگە ببەسترێت و بسووتێنرێت، بەڵام ڕۆحیان ئازاد بوو، چونکە لەوانە نەدەترسان کە جەستە دەکوژن، چونکە خودای جەستە و ڕۆح، خودای هەموو بارودۆخەکان، خودای کات و هەتاهەتایە ڕاستییەکی گەورە و ئامادە بوو بۆیان.
«چونکە باوەڕی بە خودای خۆی هەبوو» (دانیال ٦:٢٣)
دانیالیش، شایەتحاڵی ئەو ڕاستییە پیرۆزەیە کە خزمەتکارانی خودا دەتوانن بۆ هیچ شتێک خەمیان نەبێت، هەروەک ئەو نموونەیەکە بۆ کەسێک کە لە هەموو شتێکدا نوێژکەر و سوپاسگوزار بوو. پیلانگێڕیی دوژمنەکانی، بڕیاری نەگۆڕی داریوشی میدی، و ئەشکەوتی شێرەکان، خووی نوێژکردنی ژیانی ئەویان نەگۆڕی؛ ئەو بە ئاشتی خودا پارێزراو بوو، کە متمانەی پێی دەکرد، و وەک جاران «ڕۆژانە سێ جار چۆکی دادەدا، و نوێژی دەکرد و سوپاسی خودای دەکرد.»
دوژمنەکانی داوای لەناوبردنیان دەکرد؛ پاشاکەی بۆ ڕزگارکردنی هەوڵی دەدا: ئاشتی بۆ هیچ کامیان نەبوو؛ بەڵام ئەو کە چارەنووسی وادیار بوو لەسەر لێواری هاوسەنگی بێت، بە تەواوی و بە قووڵی ئارام بوو. و فڕێدرایە لای گیانلەبەرە دڕندەکان، بەڵام شەویلگەکانیان بە دەستی فریشتەکان قفڵ کران و بەربەست کران، و دانیال لەو ئەشکەوتە سەختەدا بە ئارامی و باشی پشووی دا وەک ئەوەی لە ژووری نووستنی قوماش داپۆشراوی کۆشکەکەدا بێت. «بۆیە دانیال لە ئەشکەوتەکە دەرهێنرا، و هیچ زیانێک لەسەری نەدۆزرایەوە چونکە باوەڕی بە خودای خۆی هەبوو.»
«خودا شەرم ناکات کە بە خودای ئەوان ناوبنرێت» (عیبرانییەکان ١١:١٦)
باوەڕی ڕاستەقینە چ شکۆمەندییەک بە پیاوان دەبەخشێت! خودا خۆی شەرم ناکات کە وەک خودای ئەوان لەگەڵیاندا بێت؛ و ئەم پەیوەندییە زۆر کەسییە.
نەبووخەدنەسار دەیانتوانی باسی ئەو بکەن وەک «خودای شادرەخ، میشاخ، و عەبەدناگۆ»، و داریوش دەیانتوانی ناوی لێبنێن «خودای دانیال»، بەڵام ئەم پیاوانە لە ڕێگەی پەیوەندی لەگەڵیدا ئەویان دەناسی، و دەیانتوانی ناوی لێبنێن «خودای ئێمە» و «خودای من». چ مافێکی پیرۆزە!
خودا ئەمڕۆش هەر وەک خۆیەتی: هێزی کەم نەکردووە و هەموو بارودۆخێک لە ژیانی گەلەکەیدا لە دەستی ئەودایە. ڕەنگە دەستوەرنەدات بۆ کوژاندنەوەی توندوتیژی ئاگر یان داخستنی دەمی شێرەکان. ڕەنگە تەنانەت ڕێگەیان پێبدات کە تاقی بکرێنەوە بە «گاڵتەجاڕی و قامچی لێدان، بەڵێ، زیاتر، بە بەند و زیندانیکردن»؛ ڕەنگە «هەژار، چەوساوە، ئەشکەنجەدراو» بن، بەڵام ئەو ڕێگەی خۆی دەزانێت، و پاداشتیان لەگەڵ ئەودایە. ئەو دوا وشە لەسەر هەموو شتێک دەڵێت. ئەو پێشتر وتوویەتی، و هیچ هێزێکی مرۆڤ یان ئەهریمەن ناتوانێت بیگۆڕێت.
«من یەهۆوام: ئەوە ناوی منە: و شکۆمەندی خۆم بە کەسێکی تر نادەم» (ئیشایا ٤٢:٨).
«من یەهۆوام؛ و هیچ کەسێکی تر نییە» (ئیشایا ٤٥:١٨).
و «ئەوانەی ڕێزم لێدەگرن، ڕێزیان لێدەگرم» (١ ساموئیل ٢:٣٠).
