«من داوای خودا دەکەم، و کاری خۆم دەسپێرم بە خودا: کە کارە گەورە و نەدۆزراوەکان دەکات؛ کارە سەرسوڕهێنەرەکان بەبێ ژمارە: کە باران دەبارێنێت بەسەر زەویدا» (ئەیوب 5:8-10).
من بە بێدەنگی دانیشتم، لە ڕۆژێکی باراناویدا،
بە کاتی زیادەوە بۆ خوێندنەوە و نوێژکردن؛
و کات بۆ کەمێک بیرکردنەوە،
لەناو تیشکی زەردەخەنەی مەسیحدا:
و چ بەرەکەتێک — ڕۆژەکە ڕووناک بوو،
هەرچەندە ئاسمان تاریک و خۆڵەمێشی بوو،
و هەرچەندە هەورەکان ئەستوور و ڕەش بوون،
دڵم سووک بوو، هیچم کەم نەبوو
بۆ خۆشی و بەختەوەری هەموو ڕۆژەکە،
چونکە وەستام بۆ خوێندنەوە و نوێژکردن.
بۆیە سووکایەتی بە ڕۆژێکی باراناوی مەکە،
کاتی زیادە تەرخان بکە بۆ خوێندنەوە و نوێژکردن!
«ئەمە ئەو ڕۆژەیە کە یەزدان دروستی کردووە؛ ئێمە دڵخۆش دەبین و شاد دەبین تێیدا» (زەبوور 118:24).
