«خۆزگە بەو مردووانەی کە لە خوداوەنددا دەمرن.» (بینین ١٤:١٣) ئەی گیانم! ئایا ئەم بەرەکەتە هی تۆیە لە داهاتوودا؟ ئایا ئامادەیت، ئەگەر ئەم شەوە بانگکرایت بۆ ئەوەی لەسەر سەرینی مردنت پاڵبکەویت، بە شیرینی لە عیسادا بخەویت؟
چییە ژەهری مردن؟ — ئەوە گوناهە. ئایا مردن، کەواتە، بۆ تۆ، ژەهرەکەی لێ وەرگیراوە، بە گوێگرتن لە قسە میهرەبانەکانی خۆشەویستی لێخۆشبوون، «دڵخۆش بە، گوناهەکانت، کە زۆرن، هەموویان لێخۆشبوونیان هەیە!» ئەگەر ئاشتیت لەگەڵ خودا کردبێت، بە پشتبەستن بە کار و خوێنی کەفارەتکەری کوڕە خۆشەویستەکەی، ئەوا دوژمنی کۆتایی هەموو ترسەکانی لێ وەرگیراوە، و دەتوانیت، بە ئارامییەکی شیرین، دەربارەی جێگای مردنت و کاتژمێری مردنت بڵێیت، «من بە ئاشتی پاڵدەکەوم و دەخەوم — چونکە تۆ، خوداوەند، وادەکەیت بە سەلامەتی بژیم!» خوێنەر! بیر لەو پرسیارە جدییە بکەرەوە، «ئایا من ئامادەم بۆ مردن؟ ئایا وەک ئەوە دەژیم کە حەزم دەکرد کردبێتم — کاتێک ئەو کاتژمێرە کۆتاییە دێت؟»
و کەی دەگات؟ سبەی هی تۆ نییە. بەڕاستی، ڕەنگە تەنها هەنگاوێک لە نێوان تۆ و مردندا هەبێت! ئۆه! بە خێرایی وەڵامی پرسیارەکە بدەوە — مەخەرە مەترسییەوە گومانەکان و ڕەنگەکان. هەموو ڕۆژێک وانەکە نوێ دەکاتەوە، «پێشبڕکێ بۆ خێراکان نییە و جەنگیش بۆ بەهێزەکان نییە.» هەوڵبدە بە شێوەیەک بژیت، تا ئەو کاتژمێرە زۆر زوو، یان زۆر چاوەڕواننەکراو، نەیەتە سەرت. ژیانێکی مردوو بژی! چەند پیرۆزە ژیان — چەند پیرۆزە مردن — بەو هۆشیارییەی کە ڕەنگە تەنها هەنگاوێک لە نێوان تۆ و شکۆمەندیدا هەبێت
