عیسا بە چ متمانەیەکی تەواو و بێ کەم و کوڕییەوە خۆی ڕادەستی ڕێنمایی باوکی ئاسمانی کرد! ئەو حەزی دەکرد پێی بڵێت، «باوکم!» لەو ناوەدا مۆسیقایەک هەبوو، کە وای لێدەکرد ڕووبەڕووی سەختترین کاتژمێر ببێتەوە، و تاڵترین جام بخواتەوە. گاڵتەجاڕییەکە لە شوێنی خاچکێشانەکەدا سەریهەڵدا: «ئەو متمانەی بە خودا هەبوو؛ با ئێستا ڕزگاری بکات» (مەتتا ٢٧:٤٣). نەیتوانی بۆ یەک ساتیش متمانەی نەگۆڕی بلەرزێنێت، تەنانەت کاتێک نیشانە هەستپێکراوەکانی ئامادەیی خودایی لادرا؛ هۆشیاریی درکپێکراوی خۆشەویستی خودا بەردەوام پشتیوانی دەکرد: «خودای من! خودای من» (مەتتا ٢٧:٤٦).
چەندەها ئاڵۆزی لە خۆمان دەپارێزین بەم شێوەیە بە تەواوی «خۆمان ڕادەست بکەین»، وەک ئەو کردی، بە خودا! لە کاتی تاریکی و ناخۆشیدا — کاتێک ڕێگامان بە دڕک داخراوە، چاوی باوەڕی متمانەپێکراو بەرز بکەینەوە بۆ ئەو، و بڵێین، «من ستەم لێکراوم، کارم بۆ بکە!» چەندە پیرۆزە هەستکردن بەوەی کە ئەو هەموو ئەوانە ڕێنمایی دەکات کە بەسەرمان دێت؛ کە هیچ ئەگەرێک ناتوانێت پلانەکانی تێکبدات؛ کە ئەو ڕێگایەی کە ئەو ڕێنماییمان دەکات نەک تەنها ڕێگایەکی ڕاستە، بەڵکو، لەگەڵ هەموو دڕک و داڵەکانی — فرمێسک و تاقیکردنەوەکانی — ڕێگایەکی ڕاستە!
ئەنجامی دانانی خۆمان بە شێوەیەکی هەمیشەیی لەسەر خوداوەند، ئاشتییەکی قووڵ و بەردەوام دەبێت؛ هەر شەپۆلێک تەنها لەسەر ڕووەکە دەبێت—هیچی تر نا. تەنها ناوەڕاستی زەریاکەیە کە گەردەلوول دەیشێوێنێت؛ هەموو ئەوەی لە ژێرەوەیە ئارامییەکی هێمن و جێگیرە. کەواتە
تۆ دەیپارێزیت، ئەی خودا، لە ئاشتییەکی تەواودا، ئەوەی مێشکی لەسەر تۆیە (ئیشایا ٢٦:٣).
خوداوەند شوانمە، هیچم کەم نابێت (زەبوور ٢٣:١).
من بە هەردووکیان ڕازیم، بەوەی کە ئەو دیاری دەکات یان لێی دەگرێتەوە. ناتوانم ئەو خۆشەویستییە بە یەک سێبەری گومانەوە هەڵە بکەم! من بەڵێنی خۆی هەیە بۆ دڵسۆزییەکی نەگۆڕ کە
هەموو شتێک پێکەوە کار دەکات بۆ چاکە بۆ ئەوانەی کە خۆشیان دەوێت (ڕۆما ٨:٢٨).
زۆرجار خەمەکانی زەمینی هەن کە قورسە بەرگەیان بگیرێت — تۆمەتی ناخۆش، کاتێک کەمترین شایستەیی یان چاوەڕوانکراو بوو؛ دوورکەوتنەوەی هاوڕێیانی تاقیکراو و متمانەپێکراو، شکستی هیوا بەنرخەکان، پلانە دڵخوازەکان تێکچوون، پلانەکانی سوودبەخشی وێران بوون، گۆزەکە کرمەکەی خۆی بەرهەم دەهێنێت و وشک دەبێتەوە (بڕوانە یۆنا ٤:٧). دۆسیە و ڕێگاکەت ڕادەستی خودا بکە! ئێمە کەم دەزانین چەندە ناسکی لە باهۆزی بای تونددا هەیە؛ چ پێویستییەک لەژێر باڵەکانی گەردەلوولدا شاردراوەتەوە! «هەموو شتێک باشە،» چونکە هەموو شتێک لەلایەن ئەوەوەیە. ساموێل ڕەزەرفۆرد (١٦٠٠-١٦٦١) دەڵێت: «ڕووداوەکان هی خودان، با ئەو لەسەر سکانی خۆی دابنیشێت، کە هەموو شتێک ڕێکدەخات.»
ئەی مەسیحی، سەیری ڕێگای پڕ لە بەربەستت بکە. چەندە بە سەرسوڕهێنەرییەوە تۆی بە ڕێگای ئاڵۆزدا تێپەڕاندووە — ترسەکانتی بێهیوا کردووە، هیوایەکانی تۆی بەدیهێناوە! ئایا خراپەکان لەناو تەمومژەکانی داهاتوودا دەردەکەون؟ پێشوەختە تاقیکردنەوەکانی سبەینێ چاوەڕێ مەکە، بۆ ئەوەی ئەوانەی ئەمڕۆ قورستر بکەیت. سبەینێ لەگەڵ ئەودا جێبهێڵە، کە بەڵێنی داوە، بە
هەموو خەمەکانتان بخەنە سەر ئەو، بۆ ئەوەی خەمتان بخوات (١ پەترۆس ٥:٧).
هیچ ناخۆشییەک نانێردرێت کە لە توانای تۆ زیاتر بێت. دەنگی ئەو دەبیسترێت کە لە ناوەڕاستی هەوری هەڕەشەئامێزەوە دزە دەکات،
بێدەنگ بن، و بزانن کە من خودام (زەبوور ٤٦:١٠).
«باوکم!» بەم وشەیە، دەتوانیت ملت بۆ هەر نیرێک درێژ بکەیت. وەک لەگەڵ ئیسرائیلی کۆندا، ئەو ئەو شەپۆلانە دروست دەکات کە ڕەنگە ئێستا زۆر هەڕەشەئامێز بن، دیوارێکی قەڵا لە هەموو لایەکەوە!
لە خوداوەنددا ئارام بگرە، و بە ئارامی چاوەڕێی بکە (زەبوور ٣٧:٧). لە هەموو ڕێگاکانتدا دانی پێدا بنێ، و ئەو ڕێگاکانت ڕاست دەکاتەوە (پەندەکان ٣:٦).
