«بەڵام ئەوانەی چاوەڕێی خودا دەکەن، هێزیان نوێ دەبێتەوە؛ بە باڵ وەک هەڵۆ بەرز دەبنەوە! ڕادەکەن — و ماندوو نابن؛ و دەڕۆن — و بێهێز نابن.» (ئیشایا ٤٠:٣١)
«ئایا تۆ زیندوومان ناکەیتەوە، ئەی خودا؟» (زەبوور ٨٥:٦)
ڕۆحم! ئایا تۆ ئاگاداری حاڵەتی کەمبوونەوەی خۆتیت؟ ئایا ڕۆیشتنت لەگەڵ خودا کەمترە، خۆشەویستییەکانت کەمتر ئاسمانییە؟ ئایا کەمتر نزیکبوونت لە تەختی میهرەبانی هەیە، کەمبوونەوەی هاوبەشی لەگەڵ ڕزگارکەرەکەت؟ ئایا نوێژ کەمتر مافێکە وەک لەوەی کە بووە؟ ئایا لێدانەکانی ژیانی ڕۆحی سستتر و ناڕێک و پچڕپچڕن؟ ئایا نانی ژیان کەمتر تامدارە؟ ئایا شتە بینراوەکان، کاتییەکان، و بەرجەستەکان، جێگەی ڕاستییە نەبینراو و هەتاهەتاییەکان دەگرنەوە؟ ئایا تۆ بەرەو ئەم حاڵەتە لە خۆڕازیبوونی خەواڵوو، ئەم گونجاندنی ژیانت لەگەڵ جیهان، لەدەستدانی هەموو خۆشییەکانی ئایینی ڕاستەقینە و مەترسیدارکردنی ژیانی باشتر کە دێت، دەچیتە خوارەوە؟ هەستە! بانگی خوداکەت بکە! «ئایا تۆ زیندوومان ناکەیتەوە، ئەی خودا؟»
ئەو ڕەنگە هیچی نەدابێتەوە جگە لە ڕەتکردنەوەی وشک،
«چەند جار ویستوومە کۆتان بکەمەوە — بەڵام ئێوە نەیانتوانی!»
«ئەفرایم پەیوەستە بە بتەکانی — وازی لێ بهێنن!»
بەڵام «لە تووڕەییدا، ئەو میهرەبانی بیر دێتەوە.»
«ئەوان وەک گەنم زیندوو دەبنەوە.»
«دەمی خودا قسەی کردووە.»
چۆن و لە کوێدا نیعمەتی زیندووکردنەوە دەدۆزرێتەوە؟ ئەو لەم بەڵێنە بەنرخەدا، کلیلەکەتپێدەدات. لەسەر ئەژنۆ چەماوەکانتە — بە گەڕانەوە بۆ ژووری نوێژی چۆڵ و کەم سەردانیکراوت! «ئەوانەی چاوەڕێی خودا دەکەن!» «چاوەڕێی خودا بکە؛ دڵخۆش بە، و ئەو دڵت بەهێز دەکات؛ دەڵێم، چاوەڕێی خودا بکە!»
