«هەموو ڕێگاکانی خودا میهرەبانی و ڕاستین — بۆ ئەوانەی پەیمان و شایەتییەکانی دەپارێزن.» (زەبوور 25:10) ڕێگاکانی خودا! ئەی ڕۆحم! هەرگیز شوێن ڕێگاکانی خۆت مەکەو. ئەگەر وای بکەیت، زۆرجار لە مەترسیدا دەبیت کە شوێن بینین بکەویت نەک باوەڕ — هەڵبژاردنی خراپە، و ڕەتکردنەوەی چاکە. بەڵام «ڕێگاکەت بسپێرە بە خودا — و ئەو بەدیی دەهێنێت.» با ئەمە نوێژەکەت بێت، «ڕێگاکانت نیشان بدە، ئەی خودا؛ ڕێچکەکانت فێرم بکە.»
ئۆه! بۆ ڕۆحی کالێب، «بۆ ئەوەی بە تەواوی شوێن خودای خۆم بکەوم» — بۆ ئەوەی شوێنی بکەوم کاتێک دەبێت خۆم قوربانی بکەم، و دەبێت سەختی بەرگە بگرم، و تاقیکردنەوەکان چاوەڕێم دەکەن. بۆ «ڕۆیشتن لەگەڵ خودا» — بۆ پرسیارکردن بە باوەڕێکی سادە، «چی دەتەوێت بیکەم؟» — بۆ ئەوەی هیچ ویستێکی خۆم نەبێت — جگە لەمە، کە ویستی خودا دەبێت ویستی من بێت. لێرەدا سەلامەتی هەیە — لێرەدا دڵخۆشی هەیە!
بە بێ ترس شوێن ستوونی ڕێنمایی بکەوە. ئەو بە ڕێگایەکی ڕاستدا ڕێنماییت دەکات، هەرچەندە ڕەنگە بە ڕێگایەکی سەختی و خاچ و زیان و بێبەشبووندا بێت — بەرەو شاری خودا.
ئۆه! چەند پیرۆزە بەم شێوەیە بە بێدەنگی لە دەستی خودادا بمێنیتەوە، بڵێیت «خودایە، کارەکانم بۆ بکە!» ئۆه! چەند پیرۆزە بە سوپاسگوزارییەکی پیرۆزەوە لەسەر میهرەبانی و دەستێوەردانەکانی ڕابردوو بژیت؛ متمانە بەمانە بکەیت وەک بەڵێنی دڵسۆزی و خۆشەویستی داهاتوو؛ و گوێ لە دەنگی ئەو بگریت لە پشتەوەمانەوە، لەناو زۆرێک لە ئاڵۆزییەکانی ژیاندا، هاوار بکات، «ئەمە ڕێگاکەیە — تێیدا بڕۆ!»
«دڵخۆش»، بە دڵنیاییەوە، «هەموو ئەو گەلانەن کە لەم حاڵەتەدان!» ئەوە بۆ تۆ دەبێت، خوێنەر، ئەگەر بتوانیت بڕیارێک بدەیت بە هێزێک گەورەتر لە هی خۆت:
«ئەم خودایە دەبێتە خودای من بۆ هەتاهەتایە؛ ئەو دەبێتە ڕێنماییم تا مردن!» (زەبوور 48:14).
