«کەواتە بە خۆشحاڵییەوە شانازی بە لاوازییەکانمەوە دەکەم، بۆ ئەوەی هێزی مەسیح لەسەرم بمێنێتەوە.» (٢ کۆرنسۆس ١٢:٩) «نیعمەتی من بەسە بۆ تۆ» دەقێکی دڵخواز و پیرۆزە، بەڵام ئایا بە باشی تێگەیشتووە؟ بارودۆخەکان نەگۆڕاون، بەڵام تۆ گۆڕاویت. ئێستا ئەوەندە ئەوە نییە کە دەبێت بیکەیت و بەرگەی بگریت، بەڵکو ئەوەی کە تۆ کێیت.
هێزی مەسیح لەسەرتە؛ ئەوە هێزی پیاوی شکۆدارە، و نائومێدی و ترس و خەمەکانی ژیان لەو هێزە ئاسمانییەدا چارەسەر دەکرێن. تۆ بارودۆخەکانت بە ڕووناکییەکی ترەوە دەبینیت، نەک وەک لە ژێریاندا، قورس و چەوساوە، بەڵکو وەک پاڵپشتیکراو و بەرزکراوەی ئەخلاقی – «بە هەموو هێزێک بەهێزکراو بەپێی توانای شکۆمەندییەکەی» (کۆلۆسی ١:١١).
