«یەزدان نیعمەت و شکۆمەندی دەبەخشێت!» (زەبوورەکان 84:11) ئۆه! ڕۆژێکی بەختەوەر: کاتێک ئەم جەنگە ماندووکەرە هەمووی کۆتایی دێت — ئوردن دەبڕدرێت — کەنعان دەچێتە ناوی — زۆریی دوژمنانی چۆڵەوانی چیتر ترسناک نین — خەم، ئاه، مردن، و، لە هەمووی خراپتر، گوناه، چیتر نە هەست پێ دەکرێت و نە لێی دەترسێت!
لێرەدا کۆتا بەشی زنجیرەی زێڕینی ڕاوێژی هەتاهەتایی خودایە. بە پێشوەختە دیاریکردن دەستی پێکرد؛ بە شکۆمەندکردن کۆتایی دێت. بە نیعمەتی سەروەر لە هەتاهەتایی ڕابردوودا دەستی پێکرد، و هیچ بەشێک کەم نابێت تا ڕۆحی ڕزگارکراو بێ کەموکوڕی لەبەردەم تەختەکەدا پێشکەش دەکرێت! نیعمەت — و شکۆمەندی!
ئەگەر بەڵێنەکە شیرین بێت — ئەی ڕاستییەکە چۆن دەبێت؟ ئەگەر خوانی چۆڵەوانی دابینکردنی دەوڵەمەندی تێدابێت — ئەی شکۆمەندییەکانی ماڵی خوانی هەتاهەتایی چۆن دەبێت؟ ئۆه! ڕۆحم، دڵنیا بە لە بەرژەوەندی ڕزگارکەرت لە نیعمەتدا — وەک پێشەکییەکی پیرۆز بۆ شکۆمەندی.
«بە باوەڕ گەیشتن بەم نیعمەتە، دەتوانیت بە هیوای شکۆمەندی خودا دڵخۆش بیت؛» چونکە «ئەوانەی کە ڕەوایان دەکات — ئەوانیش شکۆمەندیان پێ دەبەخشێت!» ئایا نیعمەت لە تۆدا دەستی پێکردووە؟ ئایا دەتوانیت دیاری بکەیت — هەرچەندە تەنها دڵۆپەکانی سەرەتای جۆگەیەکی بچووک بێت کە بڕیارە لە زەریایەکدا کۆتایی بێت — ئەو دەنکۆڵە بچووکانەی کە بڕیارە کۆببنەوە و ببنە «کێشێکی زۆری شکۆمەندی؟»
