«لە کۆنەوە خودا لە کات و شێوازی جیاوازدا بە پێغەمبەران قسەی لەگەڵ باوکان کردووە. لەم ڕۆژانەی دواییدا، بە کوڕەکەی قسەی لەگەڵمان کردووە.» (عیبرانییەکان 1:1-2)
نەوەی ئێمە سەرقاڵی شێوازەکانە. کاتێک بەرنامەیەک دەدۆزینەوە کە لە یەک بازرگانیدا کار دەکات، دەستبەجێ دەمانەوێت پاکێجی بکەین و بڵاوی بکەینەوە بۆ ئەوەی بۆ ئەوانی تر کار بکات. ئەم هەڵوێستە بۆ ژیانی ڕۆحانیش دەگوازرێتەوە. ئێمە وزەیەکی زۆر بەسەر دەبەین بۆ گەڕان بەدوای ڕاهێنانە ڕۆحانییەکان، کتێبەکان، سیمینارەکان، یان کۆنفرانسەکان کە «کار دەکەن» بۆ ئەوەی هەست بە ڕازیبوون بکەین بە ژیانی مەسیحییانەمان. خودا نایەوێت متمانە بە شێوازەکان بکەین. ئەو دەیەوێت متمانە بەو بکەین.
متمانە کردن بە شێوازەکان نەک بە کەسێک، بە جددی سنووردار دەکات شێوازی ئەزموونکردنی خودا. کاتێک چاوەڕێی ئەوە دەکەین کە ئەو تەنها بە شێوازی پێشبینیکراو قسەمان لەگەڵ بکات، لەبیرمان دەچێت کە خودا زۆر ئاڵۆزترە لە تێگەیشتنی ئێمە بۆی. لە کاتەکانی ڕابردوودا، خودا لە خەون و بینینەکاندا قسەی دەکرد. ئەو سروشت؛ نیشانە سەرسوڕهێنەرەکان؛ پێغەمبەران؛ دەنگێکی هێمن و بچووک؛ ئاگر؛ کەڕەنا؛ خوری؛ فڕێدانی تیروپشک؛ و فریشتەکانی بەکارهێنا. ئەو لە نیوەی شەودا، لە کاتی خزمەتگوزارییەکانی پەرستشدا، لە کاتی ژەمەکاندا، لە کاتی پرسەکاندا، لە کاتێکدا خەڵک بە ڕێگادا دەڕۆیشتن، لە ڕێگەی وتارەکانەوە، لە ناوەڕاستی زریانێکدا، و لە ڕێگەی کوڕەکەیەوە قسەی دەکرد.
شتە گرنگەکە نەبوو چۆن خودا پەیوەندی دەکرد، بەڵکو ئەوەی ئەو قسەی دەکرد. ئەگەر خودا هەمیشە لە ڕێگەی خەونەکانەوە قسەی لەگەڵمان بکردایە، ئێمە لە جێگاکانماندا دەماینەوە و چاوەڕێی وەحییەکی خودایی دەکردین! ئەو ڕێگایەی خودا بۆ پەیوەندی کردن لەگەڵمان بەکاری دەهێنێت گرنگ نییە؛ ئەوەی کە ئەو پەیوەندی دەکات ئەوەی گرنگە.
خۆت سنووردار مەکە بە شێوازێک، و چاوەڕێی ئەوە مەکە کە تەنها بە شێوازی پێشبینیکراو لە باوکتەوە ببیستیت. بەڵکو، خۆت بکەرەوە بۆ ڕێگاکانی تر کە خودا دەیەوێت لە ڕێگەیانەوە لەگەڵت پەیوەندی بکات. ڕێگە بدە ڕۆحی پیرۆز هەستت بە پەیامی خودا بکات لە هەموو کاتێکدا، لە هەموو شوێنێکدا، لە ژێر هەر بارودۆخێکدا. ئینجا خودا لە ڕەهەندە تەواو نوێیەکاندا ئەزموون دەکەیت کاتێک تۆ وەرگری دەنگی ئەویت.
