«باوکی ئاسمانیتان دەزانێت کە ئێوە پێویستیتان بە هەموو ئەم شتانە هەیە.» (مەتتا 6:32)
هەرچەندە لە بنەڕەتدا لەلایەن عیساوە سەبارەت بە شتە کاتییەکان وتراوە، بەڵام ئەمە دەکرێت وەک دروشمێک بۆ منداڵی خودا لەنێو هەموو گۆڕانکارییەکانی مێژووی گۆڕاوی خۆیدا وەربگیرێت. چۆن دەبێت هەموو گومانەکان بێدەنگ بکات؛ هەموو گلەییەکان بێدەنگ بکات؛ بەرەو ملکەچبوونێکی نزم و بێ پرسیار ببات، «باوکی ئاسمانی من دەزانێت کە من پێویستیم بە هەموو ئەم شتانە هەیە!»
منداڵێک لە کوێ دەتوانێت سەلامەتتر یان باشتر بێت — وەک لە دەستی باوکێکدا؟ باوەڕدارێک لە کوێ دەتوانێت باشتر بێت — وەک لە دەستی خوداکەی؟ ئێمە دادوەرێکی خراپین بۆ ئەوەی باشترینە بۆمان. ئێمە لەژێر ڕێنماییەکی سەلامەتداین بە داناییەکی بێ هەڵە. ئەگەر لە ساتێکدا بە گومانێکی پەلەپەلەوە تاقیمان بکرێتەوە بڵێین، «هەموو ئەم شتانە دژی منن!» با ئەم «وشەیە» ئەو گومانە پەلەپەل و ناپەسەندە سەرزەنشت بکات. دانایی بێ هەڵە و خۆشەویستی باوکانە، هەموو شتێکیان بە «پێویست» ناوبردووە.
گیانم، ئایا هیچ شتێک هەیە کە ئارامیت تێک بدات؟ ئایا ڕووداوەکان تاریکن، یان خاچەکان قورسن؟ ئایا پاڵپشتییە ڕۆحییەکان لابراون، ئاسوودەییەکانی بوونەوەر کەم کراونەتەوە، گۆزەکان لێیان دراوە و وشک بوون وەک گژوگیا؟ لەسەر هەریەکەیان بنووسە، «باوکت دەزانێت کە تۆ پێویستیت بە هەموو ئەم شتانە هەیە!» ئەو بوو کە بارەکەی تۆی زیاد کرد. بۆچی؟ «پێویست بوو.» ئەو بوو کە پیلانە دنیاییەکانی تۆی تێکدا، هیوا بەنرخەکانی تۆی شێواند. بۆچی؟ «پێویست بوو.» گوڵێکی خۆش لە ڕێگای ئارەزووکراودا — ئەو خۆی جێگەی دەگرتەوە — دەبوو لای ببات! بەرەکەتێکی ڕۆحی بەرزتر لە هاوبەشی لەگەڵ خودادا هەبوو.
هەوڵ بدە ڕۆحێکی متمانەی منداڵانەتر لە ویستی باوکی ئاسمانیتدا بپارێزیت. تۆ بە بێ هاوڕێ و بە تەنیا جێ نەهێڵدراویت بۆ بەرەنگاربوونەوەی زریانی چۆڵەوانی. مەراحەکانت و هەروەها ئیلیمەکانت لەلایەن ئەوەوە دیاری کراون. هەورێکی ستوونی میهرەبان لەبەردەمتدایە. بەدوایدا بڕۆ لەناو خۆر و زریاندا. ڕەنگە «تۆ بباتە دەوروبەر،» بەڵام تۆ بە هەڵە نابات. نەرمی بێ وەسف تایبەتمەندی هەموو مامەڵەکانی ئەوە. «پیرۆز بێت ناوی،» باوەڕدارێکی تاقیکراوە دەڵێت، «ئەو پێیەکانم وەک پێی ئاسک لێ دەکات» (بە واتای وشەیی، «یەکسانیان دەکات»)، «ئەو یەکسانیان دەکات بۆ هەموو لێژاییەک، هەموو سەرکەوتنێک، هەموو بازدانێک.»
و کێیە کە ئەم وشە ئارامکەرەوە دەڵێت؟ ئەو کەسەیە کە خۆی بەنرخی دڵنیاییەکەی هەست پێکرد لە کاتی ئازارە ترسناکەکانی خۆیدا، کە هەموو شتێک پێویست بوو، و هەموو شتێک دیاری کرابوو؛ کە لە لانکەی بەیتلەحمەوە تا خاچی گۆلگۆتە — هیچ دڕکێکی ناپێویست لە تاجی خەمدا نەبوو کە ئەو، پیاوی خەمەکان، هەڵیگرت. هەموو دڵۆپێک لە پەرداخە تاڵەکەی لەلایەن باوکییەوە تێکەڵ کرابوو: «ئەم پەرداخە کە تۆ پێم دەدەیت بیخۆمەوە، ئایا نایخۆمەوە؟» ئۆه، ئەگەر ئەو بتوانێت ئاسوودەیی لەم کاتژمێرەی ئازاری بێ وەسفدا دەربهێنێت، بە بیرکردنەوە لەوەی کە دەستی باوکێک ئاگری کوورە ترسناکەکانی داگیرساند — چ دڵنەواییەکی بەهێز هەیە لە هەمان ڕاستیدا بۆ هەموو گەلە ئازارچێژەکەی!
چی! یەک دڵۆپی زیادە! یەک ئازاری ناپێویست! یەک خاچی ناپێویست! بێدەنگ بکە بێدینی نهێنی! ئەو کوڕەکەی خۆی بۆ تۆ بەخشی! ئەو خۆی بە «باوکت!» ناودەبات. هەر تاقیکردنەوەیەک بێت کە ئێستا لەژێریدا ئازار دەچێژیت، با وشەی ڕزگارکەرێکی میهرەبان «وەک ڕۆنێک بێت کە فڕێ دراوە سەر دەریای تووڕە؛» با هەموو فرمێسکێکی یاخی وشک بکاتەوە. «ئەو، دایک و باوکی بێ هەڵەی تۆ، دەزانێت کە تۆ پێویستیت بەمە هەیە و هەروەها هەموو ئەم شتانەش.»
