«خودا نووح و هەموو گیاندارێکی... لەگەڵیدا لە کەشتییەکەدا بەبیر هێنایەوە.» پەیدابوون ٨:١ «خودا ئیبراهیمی بەبیر هێنایەوە و لووتی ناردە دەرەوە... کاتێک ئەو شارانەی وێران کرد کە لووت تێیاندا دەژیا.» پەیدابوون ١٩:٢٩ «خودا ڕاحێلی بەبیر هێنایەوە و خودا گوێی لێ گرت و سکی کردەوە.» پەیدابوون ٣٠:٢٢
خودا گەلی خۆی بەبیر دێنێتەوە، جا لەسەر ئاستی گەورەی زەوی بێت وەک لەگەڵ نووح، یان لەسەر ئاستێکی ناوخۆیی وەک لەگەڵ ئیبراهیم، یان لەسەر ئاستی کەسی وەک لەگەڵ ڕاحێل. خودا ئێمە بەبیر دێنێتەوە، چونکە
ئەوە لە بەزەییەکانی خوداوەندەوەیە کە ئێمە لەناو ناچین، چونکە بەزەییەکانی ئەو کۆتایی نایەت (شین و واوەیلا ٣:٢٢).
ئەو بەبیری دێتەوە کە ئێمە تەنها تۆزین و بە هیچ شێوەیەک ناتوانین خۆمان ڕزگار بکەین.
لەبەر ئەمە، ئەو بەبیر هێنانەوەی خۆی بۆ ئێمە بە شێوەیەکی کۆتایی لە خاچی مەسیح، کوڕەکەی، نیشان دا. لەبەر خاچە کە خودا ئێستا دەتوانێت بڵێت،
گوناهەکانیان و تاوانەکانیان چیتر بەبیر ناهێنمەوە (عیبرانییەکان ١٠:١٧).
کاتێک پێکەوە کۆدەبینەوە، ئایا نابێت لە پلەی یەکەمدا بۆ بەبیر هێنانەوەی ئەو بێت وەک ئەو داوای کرد؟
ئەمە بکەن لە یادی مندا (لۆقا ٢٢:١٩).
«ئەمە بکەن، من بەبیر بێننەوە» – ئەی خوداوەندی پیرۆز و زیندوو، چ قووڵاییەک لە نیعمەت ئێستا دەتوانین شوێن پێی بگرین لەو وشە بەنرخەدا! ئێستا لە دەوری خۆت کۆبووینەتەوە، بە دڵ و ویژدانێکی ئازاد، ئەی خوداوەند، جارێک مردوو، سەری زیندوومان، ئێمە تۆ بەبیر دێنینەوە!
