گەورەیی و شکۆمەندی خودا کاردانەوەیەکی سەرنجڕاکێشی دروست کرد کاتێک بە فەزڵەوە قسەی لەگەڵ پیرۆزانی کۆندا کرد.
کاتێک بانگی کرد، «ئیبراهیم، ئیبراهیم،» دەستبەجێ وەڵام هات، «لێرەم.» کاتێک وتی، «یاقوب، یاقوب،» وەڵامەکە دەستبەجێ بوو، «لێرەم.» بە موسای وت، «موسا، موسا!» و دەستبەجێ وەڵامی درایەوە، «لێرەم.»
بەڵام، کاتێک خودی پەروەردگار دەهات، لە ئیشایا 52:6 نووسراوە، «بۆیە گەلەکەم ناوی من دەزانن: بۆیە لەو ڕۆژەدا دەزانن کە من ئەوم کە قسە دەکەم: سەیری بکەن، منم،» یان، بە شێوەیەکی دروستتر، «من هەمان کەسم، کە دەڵێم، لێرەم.»
بەڵێ، بە ڕاستی، ئەو «هەمان کەسە»؛ ئەمە دواین و دوازدەهەمین جارە کە بەم شێوەیە لە پەیمانی کۆندا ناوی لێدەبرێت؛ بەڵام ئێستا، کاتێک دەوترێت ناوی پیرۆز و فەزڵداری ئەو ڕادەگەیەنرێت، ئەوە ئەو خۆیەتی کە دەڵێت، «لێرەم!»
چ فەزڵێکی بێئەنداز! ئایا ئەو زۆرجار نەیدەوت، کاتێک لێرە لە جەستەدا بوو، «من ئەوم» و «منم»؟
هەمان کەس دەبیسترێت کە وەک جاران قسە دەکات، بە هەمان شێوە، بەڵام وەک دابەزیو بە فەزڵێکی نزم، «مارتا، مارتا!» و «شیمۆن، شیمۆن!»
جارێکی تر، دوای بەرزبوونەوەی، «شاول، شاول!» و شاول، بەنیامین، پرسی، «تۆ کێیت، پەروەردگار؟» چ وشەیەکی سەرسوڕهێنەر ئەم وەڵامەی بۆ چەوسێنەرەکە هێنا، «من عیسام!»
بەڵێ، و تەنها لەوێدا پێمان دەدرێت کە ئەو کەسە بناسین کە بەردەوام «هەمان کەسە» (عیبرانییەکان 1:12)، ئەو کەسەی کە هەرگیز ناگۆڕێت، ئەو کەسەی کە «یەکەم و کۆتاییە» (بینین 1:17).
