هەندێک جار ڕێگەم بە خۆم داوە کە بێ هیوا بم لەسەر تاقیکردنەوە و ناخۆشییە باوەکانی ژیان لەم جیهانە کەوتووەدا. دان بەوەدا دەنێم کە کەمێک بەزەییم بە خۆمدا دێتەوە لەسەر هەموو دیمەنە جوانەکان کە چاوە کوێرەکانم لێی بێبەشن، و لەسەر پشت بەستنم بە کەسانی تر تەنها بۆ گەشتکردن بە جیهانە تاریکەکەمدا. بەڵام، لە زەبوور ٤٣دا، پێموایە زۆر شت هەیە بۆ هاندانی ڕۆح! لەم زەبوورەدا، پێموایە گوێمان لە دەنگی دڵسۆزانی ئیسرائیل دەبێت، کە سەرەڕای ئەو تاقیکردنەوانەی کە دوژمنانی دەوروبەریان دروستیان کردووە، ئارەزووی ڕزگارکردنی پەروەردگار دەکەن، و بۆ ئەوەی ئەو ڕێنماییان بکات بۆ سەلامەتی و ئارامی. بە ڕاستی پێموایە منداڵی خودا لە هەر نەوەیەکدا دەتوانێت دڵخۆش بێت بە بیرۆکەکانی ئایەتەکانی ٣ و ٤: «ئۆ، ڕووناکی و ڕاستیی خۆت بنێرە! با ئەوان ڕێنماییم بکەن؛ با ئەوان بمبەن بۆ گردە پیرۆزەکەت و بۆ چادرەکەت. ئەوسا دەچمە سەر قوربانگای خودا، بۆ خودا کە خۆشییە بێ سنوورەکەمە؛ و بە قیسارە ستایشت دەکەم، ئەی خودا، خودای من.»
لە کاتی ناخۆشیدا، ئایا دڵمان هاوار بۆ پەروەردگار ناکات بۆ ئەوەی ڕووناکی و ڕاستیی خۆی بۆ بنێرێت؟ لە کاتی زۆر سەختیدا، پەروەردگار ڕێنماییمان دەکات بۆ نوێژ و بۆ وشەکەی، کە هاوبەشییەکی پیرۆزە لەگەڵیدا. چەند نایابە کە لە ڕۆژی پەروەردگاردا لەگەڵ براکانمان کۆبینەوە، لەگەڵ مەسیح لەناوماندا، و لەگەڵ دڵ و لێومان پڕ بێت لە ستایش و پەرستن. ئێمەی مەسیحییەکان دەبێت هەمیشە لەبیرمان بێت کە، هەرچەندە لە جیهانێکی کەوتوودا دەژین، هێشتا ڕۆژێک دێت کە ئەو هاوارە لە سەرەوە دەبیستین، و پەروەردگار عیسامان دەگەڕێتەوە بۆ هەورەکان بۆ ئەوەی ئێمە بباتە لای خۆی بۆ هەتاهەتایە!
بۆیە، دڵمان، هەرچییەک بێت بەشمان، دەتوانێت لەگەڵ زەبوورنووسدا هاوار بکات، «بۆچی دڵت خەمبارە، ئەی ڕۆحی من؟ و بۆچی لەناومدا بێ ئارامی؟ هیوام بە خودا بێت؛ چونکە هێشتا ستایشی دەکەم، یارمەتیدەری ڕوخسارم و خودای من» (ئایەتی ٥).
