ئەم دەقە یەکێکە لەوانەی کە هەندێک جار حەز دەکەین بەسەریدا تێپەڕین. زۆرجار بە هەڵە لێی تێدەگەن و بە هەڵە بەکاریدەهێنن. بەڵام لە ڕاستیدا زۆر هاندەرە چونکە یادمان دەخاتەوە دەستی پڕ لە خۆشەویستی خودای باوک. ئەم ئایەتانە، و ئەوانەی دوای ئەوان دێن، باس لە بابەتی تەمبێکردنی خودا دەکەن. کاتێک وشەی تەمبێکردن دەبیستین، وەک سزادان لێکی دەدەینەوە، بەڵام ئەمە ئەوە نییە کە لێرەدا باس دەکرێت. لە ڕاستیدا، بۆ باوەڕدار، خوداوەند عیسای مەسیح سزای ئێمەی لەسەر خاچ گرتە ئەستۆ. هیچ شتێک بۆ ئێمە نەماوەتەوە جگە لەوەی کە لێرەدا وەک تەمبێکردنی پڕ لە خۆشەویستی دڵی باوکێک بەرامبەر بە منداڵەکانی باس دەکرێت.
وشەی تەمبێکردن بە واتای ڕاهێنانی منداڵ، فێرکردن، یان تەمبێکردن دێت. وەک باوکێکی چوار منداڵ، ناچار بووم منداڵەکانی خۆم ڕابهێنم، فێربکەم، و تەنانەت تەمبێشیان بکەم. ناچمە لای منداڵانی دراوسێکانم بۆ ئەوەی تەمبێیان بکەم، هەرچەندە ڕەنگە پێویستیان پێی بووبێت و ڕەنگە حەزم لێبووبێت. من بەرپرسیارێتی ئەوەم لەسەرە کە منداڵەکانی خۆم بە ترسی خودا و ئامۆژگاری خودا پەروەردە بکەم. لە ڕێگەی تەمبێکردنی بەردەوام و پڕ لە خۆشەویستییەوە، منداڵەکانم فێربوون کە من خۆشم دەوێن. بە درێژایی ساڵان، ئەمە متمانە و دڵنیایی خۆشەویستی من بۆ ئەوانی پێبەخشیون. بە هەمان شێوەیە لەگەڵ دەستی پڕ لە خۆشەویستی باوکمان لە ئاسماندا. ڕەنگە لەو کاتەدا چێژ لە تەمبێکردن یان ڕاهێنانەکە وەرنەگرین یان تەنانەت بەهای پێنەدەین، بەڵام دواتر زۆر سوپاسگوزار دەبین بۆ ئەو شێوەیەی کە ئەو لە ژیانماندا کاری کردووە. «ئەوەی خودا خۆشی دەوێت، تەمبێی دەکات.» بەرگری لە دەستی پڕ لە خۆشەویستی باوک مەکە، بەڵکو لە ڕێگەیەوە ڕابهێنرێ و هان بدرێ!
