«وەرن ئێستا، با پێکەوە گفتوگۆ بکەین،» یەزدان دەفەرموێت. «هەرچەندە گوناهەکانتان وەک سوور بێت، وەک بەفر سپی دەبێت؛ هەرچەندە وەک ئاڵ بێت، وەک خوری دەبێت.» (ئیشایا ١:١٨)
ئەی گیانم! خوداکەت بانگت دەکات بۆ ژووری دانیشتنەکەی! پاکیی بێسنوور دەیەوێت گفتوگۆ بکات لەگەڵ خراپیی زۆر! خوداوەند دادەنوێت بۆ قسەکردن لەگەڵ تۆز! لە کۆبوونەوەکە مەترسە. ئەوە بەفەزڵترین — و هەروەها سەرسوڕهێنەرترین کۆنفرانسە لە هەموویان. یەزدان خۆی بێدەنگی دەشکێنێت! ئەو باشترین هەواڵ دەدات کە گیانێکی ونبوو یان جیهانێکی ونبوو دەتوانێت بیبیستێت، «خودا لە مەسیحدایە کە جیهان لەگەڵ خۆی ئاشت دەکاتەوە، گوناهەکانیان بەسەر مرۆڤەکاندا نادات.» چی! گوناهی سوور و گوناهی ئاڵ! و هەموو ئەمانە لێیان خۆش دەبێت و لەبیر دەکرێن! خودای دادپەروەر «بێتاوانکردنی» نادادپەروەر! — بەهێزترین لە هەموو بوونەوەرەکان، میهرەبانترین لە هەموویان!
ئۆه! چی هەیە لە تۆدا بۆ ئەوەی شایستەی خۆشەویستییەکی وەک ئەمە بیت؟ تۆ دەتوانیت خوداکەت تەنها وەک «ئاگرێکی خواردنەوە» بناسیت، و هیچ شتێکت لەپێش نەبێت جگە لە «چاوەڕوانییەکی ترسناک بۆ تۆڵەسەندنەوە!» ئەم کۆنفرانسە بەفەزڵە داوات لێدەکات ترسەکانت بڕەوێنیتەوە! پێتدەڵێت کە چیتر «شتێکی ترسناک» نییە، بەڵکو شتێکی پیرۆزە کە بکەویتە دەستی ئەو! ئایا تۆ ڕەزامەندیت لەسەر پێشنیارەکانی؟ تاوەکو لە ئاشتیدا نەبیت لەگەڵی، دڵخۆشی دەبێت نامۆ بێت بە دڵت.
هەرچەندە هەموو شتێکی دیکەت هەبێت، ئەگەر بێبەش بیت لە خودا — بەڕاستی دەبێت بێبەش بیت! یەزدان! دێم! وەک فەزڵی لێخۆشبوونت بە ئازادی پێشکەش دەکرێت، بە هەمان شێوە بە ئازادی قبووڵی دەکەم. با ئێستا هی من بێت، بۆ گوێگرتن لە دەنگە دڵخۆشکەرەکان، «کوڕم! کچم! دڵخۆش بە! گوناهەکانت، کە زۆرن — هەموویان لێخۆش بوون!» (مەتتا ٩:٢)
