«خودا خۆشەویستییە.» (١ یۆحەننا ٤:١٦) «تەنها نهێنی ڕاستەقینەی کتێبی پیرۆز،» نووسەرێکی کۆن دەڵێت، «نهێنی خۆشەویستییە.» «خودا بەو شێوەیە خۆشی ویست جیهانی — کە کوڕە تاقانەکەی بەخشی.» چی؟ بۆ جیهانێکی ونبوو و وێرانبوو — شازادەی ژیان دەبێت تەختی شکۆمەندی خۆی جێبهێڵێت، بڕواتە دۆڵێکی فرمێسک، و بە مردنێکی شەرمەزارکەر لەسەر دارە تاڵەکە بمرێت! خۆشەویستییەکی بێ وەسف! خۆشەویستییەکی بێ قسەکردن! بیرکردنەوەی گومانکارێکی سەردەمێکی ڕابردوو، ڕەنگە هەندێک جار بووبێتە بیرکردنەوەی مێشکی باشتر، «ئەمە زۆر گەورەیە — زۆر باشە بۆ ئەوەی ڕاست بێت!» شکۆمەندی بێ کۆتایی — بەزەیی بە لاوازی بێ کۆتایی! خۆری گەورەی ئاسمان، سەرچاوەی ڕووناکی دروستنەکراو — تووشی گرتنێکی تاریکی و خوێن دەبێت بۆ کاندڵێک کە لە هیچیدا دەدرەوشایەوە، بە بەراورد لەگەڵ تیشکەکانی.
«خودا بەو شێوەیە خۆشی ویست جیهانی!» مرۆڤ هەرگیز ناتوانێت زیاتر بڕوات لە چارەسەرکردنی کێشە سەرسوڕهێنەرەکە. خودی هەتاهەتایی پلیکانەیەک پێکدەهێنێت — پیرۆزەکان هەنگاو بە هەنگاو بەسەر شکۆمەندییە بەرزبووەکانیدا سەردەکەون — بەڵام، وەک چۆن دیمەنەکە فراوانتر دەبێت، هەر یەکێک هەمان دانپێدانان دەردەبڕێت، «خۆشەویستی مەسیح، کە لە زانین تێدەپەڕێت!»
ڕۆحم! هەوڵبدە بچیتە ناو نهێنییەکانی ئەم خۆشەویستییەی ڕزگارکەری پەرستراوت! پێش هەموو کاتێک — ئەو خۆشەویستییە دەستی پێکرد. ئێمە چەند دیمەنێکمان هەیە کە لە قووڵاییەکانی هەتاهەتاییەکی ڕابردوودا دەتەقێتەوە، «ئەوکاتە من لەلای ئەو بووم، وەک یەکێک کە لەگەڵی گەورە کرابێت، و من ڕۆژانە خۆشییەکەی بووم، هەمیشە لەبەردەمیدا دڵخۆش بووم!» و «کاتێک کاتی تەواو هات،» هەرچەندە ئەو هەموو ئازارە بێشومارەکانی خۆی پێشبینی دەکرد — هیچ شتێک نەیویست ڕێگری لێبکات لە بەردەوامبوون لە ڕێگای ئازارچەشتووی خۆیدا، «ئەو ڕووی خۆی بە توندی بەرەو ئۆرشەلیم نا.» زیاتر — وەک ئەوەی حەزی لەکاتی سەرکەوتن بێت، هاواری کرد، «لەپێشمدا لە ئاوێکی ترسناک دەچەمێمەوە — و لەژێر بارێکی قورسدام تاوەکو تەواو دەبێت!»
ئێستا بیر لەو خۆشەویستییە بکەرەوە! «پشکۆ گڕگرتووەکان» لە کاتژمێری کۆندا، جۆرێکی لاوازی گڕی خۆشەویستی سووتێنەر پێکدەهێنن کە هێشتا لەلایەن قەشە گەورەکەمانەوە لەناو پەردەکەدا دەردەکەوێت، لە بەرژەوەندی گەلەکەی خۆیدا. لەوێ ناوی هەر یەکێکیان هەڵدەگرێت، بە شێوەیەکی نەسرەوتوو لەسەر سنگی هەڵکەندراوە. لە سەرەتادا خۆشی ویستن — تا کۆتاییش خۆشیان دەوێت. پشکۆ گڕگرتووەکان، لە کاتژمێری کۆندا، جۆرێکی لاوازی گڕی خۆشەویستی سووتێنەر پێکدەهێنن کە هێشتا لەلایەن قەشە گەورەکەمانەوە لەناو پەردەکەدا دەردەکەوێت، لە بەرژەوەندی گەلەکەی خۆیدا. لەوێ ناوی هەر یەکێکیان هەڵدەگرێت، بە شێوەیەکی نەسرەوتوو لەسەر سنگی هەڵکەندراوە. لە سەرەتادا خۆشی ویستن — تا کۆتاییش خۆشیان دەوێت.
خۆشەویستی زەمینی ڕەنگە سارد و گۆڕاو بێت؛ خۆشەویستی زەمینی ڕەنگە بمرێت. بەڵام خۆشەویستی ئەم «هاوڕێی هاوڕێیانە» وانییە. خۆشەویستییەکەی بەقەد مردن بەهێزە — لە مردن دەرباز دەبێت — نەخێر، بەقەد هەتاهەتایی بێ مردنە! گوێ لە ڕوونکەرەوەی خۆی بگرە بۆ چڕییەکەی، «وەک چۆن باوک منیان خۆشویست — منیش بەو شێوەیە خۆشم ویستن!»
«تۆ لەو دەبینیت؛» نووسەرێکی کۆن دەڵێت، «زەریایەکی خۆشەویستی بێ بن، بێ سنوور، کە لافاوی بەسەر کەنارەکانی بەهەشتدا هێناوە، بەرەو ئەم جیهانە دەڕژێت بۆ شوشتنەوەی پیسیی مرۆڤ!» عیسای پیرۆز! چەند سارد، و پچڕپچڕ، و کاتی بووە خۆشەویستی من بۆ تۆ — بە بەراورد لەگەڵ خۆشەویستی تۆ بۆ من! زیاتر بمخەرە ژێر کاریگەریی ناچارکەری. با ئەمە نووسراوی سەر هەموو بیر و کردارەکانم بێت — لەسەر هەموو کار و کاتم، «من هی خۆم نیم. خودایە، من هی تۆم! چۆن دەتوانم بەسە خۆشم بوێیت، تۆی کە بەو شێوەیە خۆشم دەوێیت! ژیانم لەمەودوا دەبێتە قوربانییەکی سوپاسگوزاری ستایش بۆ بەزەییەکانی ڕزگارکەرت!» ئەم شەوە لەسەر کەنارەکانی ئەم زەریایە بێ سنوورە وەستاوین — درێژی و پانییەکەی دەپێوین — هەموو شەپۆلێک دەزرینگێنێتەوە، «ئاشتی لەسەر زەوی — و نیازپاکی بۆ مرۆڤایەتی،»
منیش پاڵدەکەوم و بە ئاشتی دەخەوم، چونکە تەنها تۆ، ئەی خودایە، وادەکەیت بە سەلامەتی بژیم! (زەبوور ٤:٨)
