خودا کۆنترۆڵی دەکات
«پەیمانەکەم لەگەڵتاندا دادەمەزرێنم: هەرگیز جارێکی تر هەموو ژیان بە ئاوی لافاو لەناو ناچێت؛ هەرگیز جارێکی تر لافاوێک نابێت بۆ لەناوبردنی زەوی.» (پەیدابوون ٩:١١)
زانست ئێستا زۆر شت ڕوون دەکاتەوە، کە خەڵکی دیندار لە ڕابردوودا حەزیان لێ بوو وەک کردەوەکانی خودا سەیریان بکەن، تا ڕادەیەک کە هەندێک دەستیان کردووە بە پرسیارکردن ئایا باوکمان بەڕاستی هیچ پەیوەندییەکی بە سروشتەوە هەیە. بەڵام سروشت چییە؟ کارێکی دەستی خودایە. ئەو هێزانەی کە بە بەهێزی لە زەوی و هەوادا کار دەکەن — خودا لەوێ دای ناون.
ئایا ئەم هێزانە دەتوانن لەو کەسە گەورەتر بن کە ئەوانی لە کارەکانیدا جێگیر کردووە؟ هەرگیز پێویست ناکات بترسین کە هیچ دۆزینەوەیەکی زانستی گەردوونێکمان بەبێ خودا نیشان بدات. ئێمە دەزانین، هەروەها، کە خودا کە هەموو هێز و وزەکانی سروشت کۆنترۆڵ دەکات، هەمووی لە دەستیدا ڕاگرتووە — باوکمانە!
لە کاتی لافاوێکی گەورەدا، کاتێک ماڵەکان، ئەشکەوتەکان، بینا دەرەکییەکان، و پەرژینەکان بە لافاوە کێوییەکە ڕاماڵدران، هەندێک پیاو لە بەلەمێکدا لانکەیەکی منداڵیان بینی کە بەسەر ڕووبارەکەدا دەڕۆیشت. کاتێک بەلەمەکەیان لێ خووڕی، منداڵێکی بچووکیان تێدا دۆزییەوە، کە بە ئارامی و شیرینی خەوتبوو وەک چۆن هەرگیز لە باوەشی دایکی خەوتبوو.
کەواتە، لە کێویترین لافاوەکانی زەویدا، خودا چاودێری منداڵە بچووکەکانی دەکات. ئەو گەورەی هەموو هێزەکانی سروشتە. تەنانەت یەک دڵۆپ ئاویش، تەنانەت لە شەپۆلە تووڕەترینەکانیشدا، هەرگیز لە کۆنترۆڵی خودا دەرناچێت!
یاسای سروشتی! بەڵێ — بەڵام یاسای سروشتی تەنها پەتێکی کۆنترۆڵی خوداییە کە بە توندی لە دەستی خودادایە. هیچ گەردەلولێکی کێوی هەرگیز لە «تا ئێستا»ی باوکمان تێناپەڕێت!
