«وشەی تۆ چرایەکە بۆ پێیەکانم — و ڕووناکییەکە بۆ ڕێگاکەم.» (زەبوورەکان ١١٩:١٠٥)وشەی مرۆڤ نائومێد دەکات — وشەی خودا، هەرگیز! «وشەی یەزدان تاقیکراوەتەوە» (زەبوورەکان ١٨:٣٠). لەلایەن گوناهبارەوە تاقیکراوەتەوە — پشتگوێی خستووە و لەناوچووە. لەلایەن پیرۆزەوە تاقیکراوەتەوە — باوەڕی پێهێناوە و ڕزگار بووە. چەند بەنرخە میراتی خودا بۆ جیهانەکەمان!
کتێبی سروشت، هەرچەندە زۆریش فێرمان دەکات، بێدەنگە لەسەر پرسی قبوڵکردنی گوناهبارێک لەلایەن خوداوە. تەنها کتێبی پیرۆز دەتوانێت مەتەڵەکە چارەسەر بکات، «چۆن خودا مامەڵە لەگەڵ تاوانباردا دەکات؟» ئەو پرسیارە بێ وەڵام — بە ئاشتی نەماندەتوانی بژین، و بە ئاشتی نەماندەوێرا بمرین! بەڵام مژدەی خۆش، ئەی پەیامبەری بەنرخ لە خوداوە، هێناوتە بۆ زەوییەکی مەحکوم:
خودا ئەوەندە جیهانی خۆشویست، کە تاکە کوڕی خۆی بەخشی، بۆ ئەوەی هەرکەسێک باوەڕی پێبهێنێت لەناو نەچێت — بەڵکو ژیانی هەتاهەتایی هەبێت!
ئەگەر لە پەیامی ئیلاهیدا تەنها ئەو یەک چوونەژوورەوە کورتە هەبووایە، هێشتا کتێبی پیرۆز بۆ ئێمە باشتر دەبوو لە «ملیۆنان زێڕ و زیو.»
وشەی خودا کۆگایەکی فراوانە و بازاڕێکە بۆ حیکمەتی ئاسمانی — بێ بەرامبەرە بۆ هەمووان — گونجاوە بۆ هەمووان — مەبەست لێی هەمووانە — پێشکەش کراوە بە هەمووان. وشەی خودا کانێکی بێ کۆتاییە — چەند قووڵتر هەڵبکەنیت، کانزاکە دەوڵەمەندتر دەبێت. وشەیەکی گونجاوی هەیە بۆ دەوڵەمەند و هەژار؛ بۆ گەنج و پیر؛ بۆسەرگەردانەکان ; بۆگوماندارەکان ; بۆخەمبارەکان ; بۆباوەڕدارەکان ; بۆمردنەکان ; بۆ
خوێنەر، لەسەر پێیەکانی عیسا دانیشە لە وشەکەیدا، و بە گوێڕایەڵی منداڵێکی بچووک، بڵێ:
قسە بکە، گەورەم — چونکە خزمەتکارەکەت گوێ دەگرێت!
هەمیشە بەو شێوەیە نزیکی بکەوە کە گوایە بە سڵاوێکی زیندوو پێشوازیت لێ دەکات:
پەیامێکم لە خوداوە بۆ تۆ هەیە!
جیاوازی هەیە لە هەموو ژوورێکی دڵدا — بەڵام ئەم کلیلە لە هەموو دەرگایەک دەگونجێت! بیکە بە ئاوێنەیەکیدڵسۆز، کە تێیدا ڕەنگدانەوەی خۆت دەبینیت! چەند دڵسۆزانەتر ڕابگیرێت، ئەوەندە زیاتر هەستی کەموکوڕی و پیسبوونی تۆ بەرەو خوێنی کەفارەتت دەبات.
لە هەموو سەختییەکانتدا — بیکە بە «ڕاوێژکارەکەت.» لە هەموو سەرلێشێواوییەکانتدا — بیکە بە لێکدەرەوە و ڕێبەریخۆت. لە هەموو خەمەکانتدا — بیکە بە سەرچاوەی دڵنەواییخۆت. لە هەموو تەماحەکانتدا — بیکە بە دوا دادگای تانەدان. کاتێک دەچیتە سەر زەوییەکی مشتومڕاوی، با ئەمە ڕێگریت لێ بکات:
کتێبی پیرۆز چی دەڵێت؟
کاتێک هێرشت دەکرێتە سەر، با ئەمە پارێزگاری و بەرگریت لێ بکات:
نووسراوە!
لە هەموو کاتێکدا بەنرخە، بەتایبەتی لە «ڕۆژی هەور و تاریکدا» (یەحزقیال ٣٤:١٢) بەنرخە. ڕەنگە لە ڕۆژدا بێ چرای خۆمان بژین؛ بەڵام بێ ئەو — لە دەریای پڕ لە گەردەلوولی نیوەشەودا لە کوێین؟ «لە ناخۆشییەکەمدا لەناوچوومایە،» دەڵێت کەسێکی نقومبوو، «بەڵام وشەی تۆ زیندووی کردمەوە.»
با هی من بێت کە چاوەڕێی ئەو کاتە پیرۆزە بکەم، کاتێک دەستێوەردانی ئەو وشەیە، و هەموو ڕێگاکانی تری نیعمەت، کۆتایی دێت؛ چونکە، لە بەهەشتدا، «پێویستیان بە مۆمنییە.» لەم نێوەندەدا، سەرم لەسەر وشەی خودای هەتاهەتایی دادەنێم، و بەم ئاسۆ شکۆمەندانەوە:
بە ئاشتی دەخەوم و دەنووم، چونکە تەنها تۆ، ئەی یەزدان، بە سەلامەتی دەمژێنیت! (زەبوورەکان ٤:٨)»
