ئەوە دەخەمە ڕوو کە چەند شتێکی گەورەیە گوێی بیستنمان هەبێت. ئەمە نیشانەی جیاکەرەوە بوو لە نێوان کۆمەڵە گەندەڵەکەی ئیسرائیل و شوێنکەوتووانی ڕاستەقینەی عیسای مەسیح. و وەسفەکانی یوحەننا ٢ و ٣ نیشانمان دەدەن کە هێشتا ئەمە تایبەتمەندی جیاکەرەوەیە لە نێوان مردووان و زیندوواندا.
پاراستنی گوێ لە سەرنجلادان
بێگومان ئەمە دیاری خودایە. «بۆ ئێوە دراوە کە نهێنییەکانی شانشینی ئاسمان بزانن، بەڵام بۆ ئەوان نەدراوە.» بەڵام، وەک هەموو دیارییەکی تر، دەبێت بەهای پێبدەین ئەگەر بمانەوێت چێژی لێ ببینین. «بۆ ئێوەی گوێگر زیاتر دەدرێت.»
ئێستا وردبینی شەیتان لەمەدا دەردەکەوێت، کە بە هەموو شێوەیەکی گونجاو هەوڵدەدات گوێ لە خودا بدزێت. ئەو باش دەزانێت کە ئەگەر بتوانێت گوێمان دەستبکەوێت، ئەوا دەستی بە دڵمان دەگات؛ کە ئەگەر تەنها بکەوینە ناو تاقیکردنەوە، هیچ هێزێکمان نییە بۆ بەرەنگاربوونەوەی. جگە لەوەش، ئێمە ناتوانین بەرامبەر فێڵەکانی بوەستینەوە. حەوا گوێی گرت، و ئەو تێکچوو.
ئێستا تەنها هەڵەی ئەرێنی نییە کە فریودەرە: هەموو شتێک کە مەسیح نییە، هەموو شتێک کە پەیوەندی بە مەسیحەوە نییە، هەموو شتێک کە بەبێ مەسیح دەچمە ناوی، مەیلی ئەوەی هەیە کە لەو دوورمان بخاتەوە. ئەگەر بەبێ ئەو گوێ بگرم، هیچ هێزێکم نییە بۆ دادگاییکردن یان دوورخستنەوەی ئەو پووچییە درۆیینەی کە دەمانباتە دوور لەو. ئەگەر گوێم بۆ شتێک بکەمەوە کە هی خودا نییە، وشەکەی شوێن و هێزی خۆی لەدەست دەدات، و من بە بینینی چاوەکانم و بیستنی گوێیەکانم دادگایی دەکەم. «کاتێک ژنەکە بینی کە درەختەکە بۆ خواردن باشە،» هتد، وشەی خودا کۆنترۆڵی دڵی لەدەست دا، و بوو بە نێچیرێک بۆ فێڵبازی گوناه.
ئۆه، دانایی خودایی لە داخستنی گوێ بۆ ئەو دە هەزار پووچییەی کە گوێ لە مەسیح دەدزن و ئێمە لە ڕۆیشتن وەک بەشداربووانی بانگەوازە ئاسمانییەکە لادەدەن! و هەموو شتێک کە هی مرۆڤە—زانست، سیاسەت، ئەدەبیات، وەرزش، و کات بەسەربردن—هەوڵدەدات کاتمان پڕ بکاتەوە و خۆشەویستیمان لە خوداوەند لابدات.
هەموو شتێک کە دڵ داگیر دەکات—بەبێ مەسیح—قێزەونێکە کە درۆ دروست دەکات. خۆشەویستییەکان لەو گەندەڵ دەکات. ئەوەی هی جیهانە لە جیهاندا دەمێنێتەوە. ئەگەر مەسیح بانگی کردم بۆ شتێک، ئەو لەگەڵم دەبێت و لەو شتەدا دەمپارێزێت؛ بەڵام هەر شتێکی تر کە پەیوەندی پێوە بکەم، دەمباتە خوارەوە بۆ مردن.
لێرەوە بەرەکەتێکی گەورەیە کە بانگەوازێکی ڕاستگۆیانەمان هەبێت کە بتوانین خزمەتی مەسیحی خوداوەند بکەین؛ و مەترسی ئەوانەی کە «پڕی نان و زۆری بێکارییان» هەیە، و دەستی هەژاران و نەداران بەهێز ناکەن. ماڵەکە ڕاماڵرابێت و ڕازابێتەوە، بەڵام بەتاڵە؛ و ئەگەر مەسیح تێیدا نەبێت، هیچ هێزێک نییە بۆ دوورخستنەوەی شەیتان.
لێرەوە بەهای بێوێنەی وشەی خودا دێت. لە خوداوە دێت، و بەرەو خودا دەمانبات. بەهۆیەوە لە سەرەتادا ژیانی پێداین، و بەهۆیەوە ئەو ژیانە دەژێنێت کە پێی داوە. هیچ شتێکی تر ناتوانێت مرۆڤی نوێ بژێنێت. بەهۆی هەموو وشەیەکەوە کە لە دەمی خوداوە دێت، مرۆڤ دەژی. ئەگەر لە ئێمەدا بمێنێتەوە، ئێمە لە باوک و لە کوڕدا دەمێنینەوە. ڕۆح لە هاوبەشییەکی ناسراودا دەپارێزێت لە ناوەڕاستی فریودان لە هەموو لایەکەوە و هەموو فێڵبازییەکی ناڕاستی. چونکە لەوێدا عیسای مەسیح، ژیانی هەتاهەتایی دەدۆزینەوە، کە لەگەڵ باوک بوو و بۆ ئێمە دەرکەوت. ئەمە ئاوێنەیەکە کە شکۆمەندییەکەی تێیدا ڕەنگ دەداتەوە: و بە بینینی شکۆمەندی خوداوەند لەم ئاوێنەیەدا، ئێمە دەگۆڕدرێین بۆ هەمان وێنە. بەم شێوەیە مەسیح لە ئێمەدا بە ڕاستی و هێزەوە دروست دەبێت.
پێویستی هاوبەشی کەسی لەگەڵ مەسیح
ئێستا هیچ شتێک قەرەبووی ئەم هاوبەشییە کەسییە لەگەڵ عیسای مەسیح لە وشەکەدا ناکاتەوە. هەرچەندە کۆکردنەوەی ئەوانی تر سوودبەخش بێت کاتێک بە ڕۆح ڕێنمایی دەکرێن، هیچ شتێک ناتوانێت قەرەبووی هاوبەشی هۆشیارانەی تاکەکەسی لەگەڵ خودی مەسیح لە ڕێگەی وشەکەوە بکاتەوە. ئای! کە دڵمان بتوانێت ڕۆژێک بەبێ ئەو بژی.
چەند جوانە ئەمە لە گۆرانییەکەدا! بووک ناتوانێت بەبێ خۆشەویستەکەی بژی. ئەو هەموو شتێکە بۆی. ڕاستە ئەو جارێک تەمەڵە، و جارێکی تر پارێزراوە؛ بەڵام هیچ خۆشەویستێکی تری نییە. و کاتێک بۆ ساتێک لەدەستی داوە یان ناڕەحەتی کردووە، هیچ ئارامگرتنێک نییە تاوەکو دیسانەوە نایدۆزێتەوە: «ئەوەی کە ڕۆحی خۆشی دەوێت.»
ئەم خۆشەویستییە زیندووانەن بەرەو عیسای مەسیح کە ئێمە زۆر پێویستمان پێیەتی. و بە ئاشکراکردنی خۆشەویستییەکەی بەرەو ئێمە لە وشەکەدا ئەوان دروست دەبن، و کاتێک لەوێدان، تێر دەبن. ئینجا وشەکانی لێوەکانی بۆ ڕۆحمان بەنرخن، بەنرختر لە زێڕ و زیو، شیرینتر لە هەنگوین و شانەی هەنگوین.
لێرەوە گرنگییەکی گەورەی گوێی بیستن دێت. «ئایا دانایی هاوار ناکات، و تێگەیشتن دەنگی خۆی دەرناخات؟» بەڵام گوێی کراوە لە کوێیە؟ شاژنی شەبا لە دوورترین شوێنەکانی زەوییەوە هات بۆ بیستنی دانایی سولەیمان؛ و، سەیری بکە، گەورەتر لە سولەیمان لێرەیە.»
و ئەو لە هەمان پەندی ٨دا فەرموویەتی: «خۆزگە بەو پیاوەی کە گوێم لێ دەگرێت، ڕۆژانە لە دەروازەکانم چاوەڕێ دەکات، لە پۆستەکانی دەرگاکانم دەوەستێت. چونکە ئەوەی من بدۆزێتەوە ژیان دەدۆزێتەوە، و ڕەزامەندی خوداوەند بەدەست دەهێنێت.» (بەراورد بکە بە یوحەننا ٢٠:٣١.)
با خوداوەند پێمان ببەخشێت، وەک چۆن زەوی باران دەخواتەوە کە زۆر جار لە ئاسمانەوە دێتە سەری، بەو شێوەیە تینووی وشە بەنرخەکەی بین، بۆ ئەوەی بتوانین بیناسین، و لە هەموو شتێکدا گەشە بکەین تێیدا.
