عیسای مەسیح تەنها ئادەمی کۆتایی نییە؛ بەڵکوو ئەویش مرۆڤی دووەمە، مرۆڤی لە ئاسمانەوە، نازناوێکی زۆر سەرنجڕاکێشە کە پۆڵس لە یەکەمی کۆرنسۆس ١٥ باسی دەکات و کە ڕاستەوخۆ پەیوەندی بە ئێمەوە هەیە. تا لەدایکبوونی عیسا، تەنها مرۆڤی یەکەم هەبوو. واتە بنەماڵەی ئادەم، کە بە گوناه و مردن ناسراون، چونکە هەموویان گوناهبارن.
بەڵام لە عیسادا، ئێمە پیاوێکی نوێ دەبینین بێ گوناه، پیاوێکی ئاسمانی بە ژیانێکی ئاسمانی، کەسێک لە جۆرێکی تەواو نوێ. و هەموو ئەوانەی بە باوەڕ پێی یەکگرتوون و ژیانێکی نوێیان هەیە، ژیانی هەتاهەتایی لە خوداوە، ئەوانە خەڵکی ئاسمانین. هەر بۆیە گەورە لە یۆحەننا ١٧دا دەفەرموێت: "ئەوان لە جیهان نین، وەک چۆن منیش لە جیهان نیم." ئەو ئاسمانییەکە، و ئێمەش ئاسمانییەکانین.
و ئێستا ئەرکی ئێمەیە تایبەتمەندییە جوانەکانی پیاوی دووەم، پیاوی نوێ، بە هێزی ڕۆحی پیرۆز نیشان بدەین. بە واتایەکی تر، دەبێت مەسیح بژین؛ ژیانی ئەو لە ئێمەدا ببینرێت، و بەمەش خودا شکۆدار دەکرێت.
