یەک پیاو هەیە کە تۆ بە ١٠٠ لەسەد تێدەگات. پیاوێک کە بیر لە تۆ دەکاتەوە و سۆزێکی ڕاستەقینەی بۆ تۆ هەیە. ئەویش عیسای مەسیحە، کوڕی خودا. ئەو کاهینی گەورەی تۆیە لە بەهەشتدا لە دەستی ڕاستی خودا.
«چونکە ئێمە کاهینێکی گەورەمان نییە کە نەتوانێت هاوسۆزی لاوازییەکانمان بێت، بەڵکو یەکێکمان هەیە کە لە هەموو ڕوویەکەوە وەک ئێمە تاقیکراوەتەوە، بەڵام بێ گوناه.» (عیبرانییەکان ٤:١٦)
ئەو لێت تێدەگات بەهۆی ئەزموونی خۆیەوە لێرە لەسەر زەوی. ئەگەر تۆ بە تەنیا بیت، بیرت بێت کە ئەو دەزانێت ئەو هەستە چۆنە. چونکە هیچ کەسێک وەک ئەو لەسەر خاچ بە تەنیا نەبوو - لەلایەن خودا و مرۆڤەوە وازی لێهێنرا.
ئەگەر هەست دەکەیت لەلایەن کەسانی نزیکتەوە لێت تێنەگەیشتووە، بیرت بێت کە عیسا زۆرجار لەلایەن خێزانەکەی خۆی و لەلایەن قوتابییەکانییەوە لێی تێنەدەگەیشتن.
ڕەنگە تۆ ئارەزووی سۆز و کەسێک بکەیت بۆ ئەوەی دڵنەواییت بکات. خوداوەند ئەمە دەزانێت. لە زەبوور ٦٩، ئەو بە پێشبینییەوە دەڵێت:
«سەیری بەزەییم کرد، بەڵام هیچ نەبوو، و بەدوای دڵنەواییکەراندا گەڕام، بەڵام هیچم نەدۆزییەوە» (زەبوور ٦٩:٢٠).
عیسا خۆی ئەوەندە لەگەڵ پێداویستییەکانی خەڵکدا یەکخستووە کە دەربارەی ئەو دەوترێت:
«نەخۆشییەکانی ئێمەی هەڵگرت و دەردەکانی ئێمەی برد.» (مەتتا ٨:١٧).
ئەو دەزانێت تۆ چی بەسەردا دێت. و ئەو لەگەڵ تۆدا هەست دەکات!
