«و من بۆ هەتاهەتایە تۆ دەستگیران دەکەم بۆ خۆم!» (هۆشەع 2:19) چەند سەرسوڕهێنەر و جۆراوجۆرن وێنەکان کە عیسا بەکاریان دەهێنێت بۆ دەربڕینی ناسکی خۆشەویستی پەیمانەکەی! ئەی ڕۆحم! خودا-ڕزگارکەرەکەت هاوسەرگیری لەگەڵ تۆدا کردووە ! ئایا دەتەوێت کاتی دەستگیراندارییەکەت
بەم زووانە کاتی بووکێنی دێت، کاتێک یەزدانی غایب دێت بۆ پێشوازیکردنی بووکی دەستگیرانی بۆ کۆشکی شاهانەی خۆی! ئێستا زاوا دوا دەکەوێت — بەڵام وریابە کە تۆ خەوت لێ نەکەوێت! بێگومان زۆر شت لە دەوروبەردا هەیە، کە داوای کەمەربەستن و چرای داگیرساو دەکات. لە «نیوەشەودا!» (کاتێک کە کەمترین چاوەڕوانی لێدەکرێت) هاوارەکە دەکرێت — دەبیسترێت، «سەیری بکەن، زاوا دێت!»
ئەی ڕۆحم! ئایا ئەم یەکێتییە نهێنییە لە نێوان تۆ و یەزدانەکەتدا دروست بووە؟ ئایا دەتوانیت، بە دڵنیاییەکی سادە لە باوەڕت بەو، بڵێیت، «خۆشەویستەکەم هی منە — و منیش هی ئەوم!» ئەگەر وایە، گەورە، بە شێوەیەکی بێ وەسف گەورە — ئەو شکۆمەندییانەن کە چاوەڕێی تۆن! مارەییەکەت، وەک بووکی مەسیح — هەموو ئەوەیە کە خودای باڵادەست دەتوانێت بیدات — و هەموو ئەوەیە کە بووکێکی شکۆمەند دەتوانێت وەری بگرێت! لە چاوەڕوانی ئەو هاوسەرگیرییە شکۆمەندانەدا، پێویست ناکات لە هیچ ئازارێکی بێوەژنی بترسیت. ئەوەی خودا پێکەوەی بەستووە، هیچ هێزێکی دروستکراو ناتوانێت لێکیان بکاتەوە! ئەو تۆ دەستگیران دەکات، و ئەوە، «بۆ هەتاهەتایە!»
