نامەی ئەفەسۆس ئەوە دەگەیەنێت کە خودا چی لە مێشکیدایە بۆ کڵێسای خودای زیندوو، بۆ هەموو باوەڕدارانی ڕاستەقینە لە ڕۆژی پەنجا ڕۆژەوە تا ڕاپچەر. نێردراو پلانە سەرسوڕهێنەرەکە و نیعمەتە سەرسوڕهێنەرەکەی وەسف کرد کە خودا پێی بەخشیووین. ستایشی ناوی ئەو! نوێژەکەی پۆڵس (ئایەتەکانی ١٤-٢١) بە پەرستشێک کۆتایی دێت کە بابەتەکەی هەرگیز کۆتایی نایەت: «بۆ ئەو شکۆمەندی بێت لە کۆبوونەوەدا لە عیسای مەسیحدا بۆ هەموو نەوەکانی سەردەمی سەردەمەکان. ئامین.»
ئەو لەناو پاشایەتیدا نەدەجوڵا، نە لە کۆشکەکانی پاشاکاندا نەدۆزرایەوە، هەرچەندە پاشا بوو! ئەگەر لەو ڕۆژەدا بەدوایدا گەڕابایت، لەوانەیە لە کەنارەکانی جەلیل دۆزیبێتەوە کە قوتابیانی بانگ دەکرد بۆ ئەوەی شوێنی بکەون؛ یان لە کێوی زەیتوون بە تەنیا لەگەڵ خودا؛ یان لەوانەیە لە ماڵێکی هەژار لە بێتانی بۆ ژەمێک. لەوانەیە دۆزیبێتەوە کە لە کەنیسەکاندا وانە دەڵێتەوە، یان جەژنی پەسخە دەگرێت. دۆزیبێتەوە کە خزمەتی پێداویستییەکانی برسییەکان، کوێرەکان، گولییەکان، و ئەوانەی نەخۆشییان هەیە دەکات. لەوانەیە لە ئاهەنگێکی هاوسەرگیری لە قەنای جەلیل دۆزیبێتەوە، یان سەردانی ماڵێک دەکات کە مردن سێبەری تاریکی خۆی تێدا کێشابوو بۆ ئاسوودەکردنی خەمباران، یان لە گۆڕێکدا بۆ تێکەڵکردنی فرمێسکەکانی لەگەڵ ئەوانەی دەگریان.
ئەو بەدوای پۆستی سیاسیدا نەدەگەڕا؛ تەنها کاری چاکی دەکرد. کاتێک شەیتان شانشینەکانی جیهانی پێشکەش کرد ئەگەر بکەوێتە سەر زەوی و پەرستشی بکات، ئەو وتی، «دوور بکەوە، شەیتان! چونکە نووسراوە، ‘تۆ یەزدانی خودای خۆت دەپەرستیت، و تەنها ئەو خزمەت دەکەیت’» (مەت. ٤:٨-١٠). کاتێک خەڵک ویستیان بە زۆر بیکەن بە پاشا، ئەو جێی هێشتن، و بە تەنیا چووە سەر کێوێک (یۆح. ٦:١٥). پاشان، ئەم پیاوە خۆشەویستە ژیانی خۆی لەسەر خاچ دانا، مردنی بۆ هەمووان چەشت (عیب. ٢:٩). ئەو هێشتا دەتوانرێت ئەمڕۆ بدۆزرێتەوە، لەلایەن ئەوانەی کە بە باوەڕەوە بەدوایدا دەگەڕێن.
