«نەک ویستی من، بەڵکو ویستی تۆ، با بکرێت.» (لۆقا 22:42) کوا ملکەچبوونێکی وەک ئەمە هەبووە!
ژیانی عیسا شەهیدبوونێکی درێژ بوو. لە لانکەی بەیتلەحمەوە تا خاچی گۆلگۆتا، بە زەحمەت یەک پچڕان لە هەورەکاندا هەبوو؛ ئەوان بە تاریکی و بە ترسناکی زیاتر لە دەوری کۆبوونەوە تاوەکو بەسەر سەری پیرۆزیدا تەقینەوە کاتێک هاواری کۆتایی خۆی کرد. هێشتا لە سەرانسەری ئەم گەشتە پڕ لە خەمەدا، هیچ دەنگێکی ناڕەزایی لە لێوەکانی دەرنەچوو. ئازارچەشتووترین ژیانی ئازارچەشتوو ژیانێکی ملکەچبوونی بێ گلەیی بوو. «نەک ویستی من، بەڵکو ویستی تۆ،» دروشمی ئەم بوونەوەرە سەرسوڕهێنەرە بوو!
کاتێک هاتە ناو جیهان، بەم شێوەیە هاتنی خۆی ڕاگەیاند، «ئەوەتا، دێم، دڵخۆشم بە ئەنجامدانی ویستی تۆ، ئەی خودای من» (عیبرانییەکان 10:7، 9). کاتێک جێی هێشت، گوێمان لە هەمان نوێژە کە تێکەڵەیەکە لە ئازار و ڕازیبوون، «ئەی باوکم، ئەگەر دەکرێت با ئەم جامە بەسەرمدا تێپەڕێت! بەڵام نەک وەک من دەمەوێت، بەڵکو وەک تۆ دەتەوێت» (مەتتا 36:39).
خوێنەر، ئایا ئەم بیرکردنەوەیە لە تۆشدا هەیە؟ ئاه، تاقیکردنەوەکانی تۆ بەراورد بە هی ئەو چین! شەپۆلە بچووکەکانی لافاوی خەمەکانی تۆ چین، بەراورد بە شەپۆل و لافاوە گەورەکان کە بەسەریدا تێپەڕین! ئەگەر ئەو، بەرخی بێگەردی خودا، گلەیی نەکرد، چۆن تۆ دەتوانیت گلەیی بکەیت؟ ئایا تووشی ئەوە دەبیت کە گومانێکی سەخت لەسەر دڵسۆزی و خۆشەویستی خودا بکەیت، لە دیاریکردنی تاقیکردنەوەیەکی تایبەتدا؟ لە خۆت بپرسە، ئایا عیسا ئەمەی دەکرد؟ ئایا دەبێت هەوڵ بدەم لە شتە قووڵەکانی خودا بگەڕێم، کاتێک ئەو، بە ڕۆحی منداڵێکی لە شیر بڕاو، بە چارەسەرەکە ڕازی بوو، «هەروا، باوکە، چونکە بەم شێوەیە لەبەرچاوی تۆ باش دەردەکەوێت» (لۆقا 10:21)؟
«هەروا، باوکە!» ئازارچەشتوو، «بە گەردەلوول هەڵدراوی، و دڵنەوایینەکراوی» (ئیشایا 54:11)، ئەو وشەیە وەربگرە کە خوداکەت سەری ئازارچەشتووی لەسەر دانا، و وەک ئەو، بیکە بە نهێنی ملکەچبوونت.
منداڵی نەخۆش تاڵترین خواردنەوە لە دەستی باوکەوە وەردەگرێت. «ئەم جامە کە تۆ، ئەی خودا، پێم دەدەیت بیخۆمەوە، ئایا نایخۆمەوە» (یۆحەننا 18:11)؟ با من لە باوەشی خۆشەویستی سزادەرانەی تۆدا بێدەنگ بم، دڵخۆش بم بە دڵنیایی ئەوەی کە هەموو بڕیارەکانت، هەرچەندە سەروەرن، هەرگیز خۆسەرانە نین، بەڵکو «پێویستییەکی» میهرەبانانە لە هەموویان دایە. باوکم، خودا کە عیسای نەپاراست! ئەمە دەتوانێت هەموو وشەیەکی ناڕەزایی کپ بکات.
بە قووڵی خواردنەوە لە ڕۆحی شیرینی ملکەچبوونی ئەودا، دەتوانیت بەم شێوەیە ڕووبەڕووی خاچە سەختەکەت ببیتەوە، بەڵێ، تەنانەت پێشوازیشی لێ بکەیت، و بڵێیت، «بەڵێ، خودایە، هەموو شتێک باشە، تەنها لەبەر ئەوەی ویستی پیرۆزی تۆیە. من ببە، بەکارم بهێنە، سزام بدە، وەک لەبەرچاوی تۆ باش دەردەکەوێت. ویستی من لە ویستی تۆدا یەکلایی بووەتەوە. ئەم تاقیکردنەوەیە تاریکە؛ ناتوانم هۆکار و چۆنیەتییەکەی ببینم—بەڵام نەک ویستی من، بەڵکو ویستی تۆ! قۆڕەکە وشک بووەتەوە (بڕوانە یۆنا 4:7)؛ ناتوانم هۆکاری ئەم لەناوچوونە خێرایەی پەناگەی زەمینی خۆشەویست ببینم؛ هەست و بینین بە بێهودەیی دەپرسن بۆچی ئەم گەڵا پڕ لە ئارامییە زەمینییانە بەم زووییە مەحکوم کراون بە خەم و پەژارە. بەڵام بەسە. 'خودا کرمەکەی ئامادە کرد' (یۆنا 4:7)—'نەک ویستی من، بەڵکو ویستی تۆ!'»
ئۆه، چۆن ڕۆحی ئازارچەشتوو ڕێز لە خودا دەگرێت بەم شێوەیە بێدەنگبوون لە ناو مامەڵە تاریک و ئاڵۆزەکاندا، بە ناسینەوەی ئەمە وەک بەشێک لە ڕاهێنان و فێرکردنی پێویست بۆ جیهانێکی بێ خەم، بێ گوناه، بێ مردن. ڕۆحێکی لەم جۆرە هەموو تاقیکردنەوەیەک بە پێکبەستێک دەزانێت لە زنجیرەیەکدا کە بەرەو ئاسمان ڕایدەکێشێت، کە لەوێ سپیترین جلوبەرگەکان دەدۆزرێنەوە کە لێرەدا بە ئازار هەڵکێشراون و بە فرمێسک شۆراون!
خۆتان بە هەمان بیرکردنەوە چەکدار بکەن!
ویستی سەرکێشی من لە کۆتاییدا ملکەچ بوو؛ دەمەوێت هی تۆ بم، و تەنها هی تۆ؛ و ئەمە ئەو نوێژەیە کە لێوەکانم دەیهێنن، خودایە، با ویستی تۆ لە مندا بکرێت. — لەیلا ن. مۆریس (1862-1929)
