«شەیتان ویستوویەتی ئێوەی دەست بکەوێت — بۆ ئەوەی وەک گەنم بتانهاڕێت. بەڵام من نوێژم بۆ ئێوە کردووە — بۆ ئەوەی باوەڕتان لەناو نەچێت.» (لۆقا ٢٢:٣١، ٣٢) چ دیمەنێکە ئەمە دەردەخات!
شەیتان تاقیدەکاتەوە — عیسا نوێژ دەکات!
شەیتان دەهاڕێت — عیسا داوا دەکات!
«پیاوە بەهێزەکە هێرش دەکات» — «ئەوەی لە بەهێزەکە بەهێزترە» لێی دەداتەوە!
باوەڕدار! لێرەدا مێژووی ڕابردوو و نهێنی ئێستای سەلامەتی تۆیە لەناو تاقیکردنەوەدا. ڕزگارکەرێکی ناوبژیوان لە تەنیشتت بوو، بە هەموو شەپۆلێکی هەڕەشەئامێز دەیگوت، «تا ئێرە دەڕۆیت — و زیاتر نا!»
خودا زۆرجار ڕێگە بە گەلەکەی دەدات لەسەر لێواری هەڵدێر بن، بۆ ئەوەی لاوازی خۆیان بیر بخاتەوە؛ بەڵام هەرگیز زیاتر لە لێوارەکە نا! دەستی ڕاگر و نیعمەتی خودای باڵادەست ئامادەیە بۆ ڕزگارکردنیان، «هەرچەندە دەکەوێت — بەڵام بە تەواوی فڕێ نادرێت.» و بۆچی؟ «چونکە یەزدان بە دەستی ڕاستی پشتیوانی دەکات!»
گورگەکە ڕەنگە بەدوای نێچیرەکەیدا بگەڕێت؛ بەڵام چی دەتوانێت بکات کاتێک شوانە بەهێزەکە هەمیشە لەوێیە، بە چاوێکی وریایەوە کە «نە خەوی لێدەکەوێت و نە دەخەوێت!» کێ ناتوانێت پشتگیری لە شایەتییەکە بکات، «کاتێک پێم خلیسکا، ڕەحمەتت، ئەی یەزدان! منی ڕاگرت!» کێ دەتوانێت سەیری گەشتی ڕابردووی بکات، و نەتوانێت بیبینێت کە پڕە لە ئیبنەزەرەکان، بەم نووسینەوە: «تۆ گیانمت لە مردن ڕزگار کرد، چاوەکانم لە فرمێسک، و پێیەکانم لە کەوتن!»
ڕۆحم، ئەمڕۆ لە کوێ دەبوویت، ئەگەر بە هێزی خودا «پارێزراو» نەبوویتایە؟
«من ڕابگرە — و سەلامەت دەبم!» (زەبوور ١١٩:١١٧)»
