لەگەڵ ئەودا دانایی و هێز هەیە، ئەو ڕاوێژ و تێگەیشتنی هەیە. (ئەیوب ١٢:١٣)
جارێک لە نیویۆرکەوە سواری فڕۆکەیەک بووم و کاتێک دەستمان بە ڕۆیشتن کرد، زۆر باهۆز بوو.... بەڵام کاتێک لەو گێژاوەدا بووین، من هەڵنەستام و ڕام نەکرد بۆ کابینەی فڕۆکەوان و بە فڕۆکەوانەکانم نەگوت، «ئێستا گوێ بگرن، کوڕینە، با من کۆنترۆڵ بکەم.» ئایا دەزانن لە کوێ دەبووین ئەگەر من کۆنترۆڵم بکردایە؟ بە لووتەوە لە تایمز سکوێر دەبووین. من کۆنترۆڵم نەکرد؛ ڕێگەم دا فڕۆکەوانەکان کۆنترۆڵەکان بگرنە دەست.
من کەمێک گێژاویم لا ئاساییە کاتێک دەنیشینەوە یان هەڵدەفڕین، بەڵام کاتێک لەوێ لە بەرزی ١٧,٠٠٠ پێ دەفڕین و نیشانەی «قایشی سەلامەتی ببەستە» دادەگیرسێت، بە خۆم دەڵێم، «ئۆه-ئۆه—ئێستا چی چاوەڕێمانە؟» بەڵام من هەمیشە سەرم بەرز ڕاگرتووە و هەرگیز نەچوومەتە پێشەوە بۆ کابینەی فڕۆکەوان و نەمدیوە، «ئێستا، ئێوە دوو پیاوەکە لێرە بڕۆنە دەرەوە»—هەرگیز.
کەچی ئێمە هەمیشە ئەو کارە لەگەڵ خودا دەکەین. دەچینە کەنیسە و نوێژ دەکەین بۆ ئەوەی دڵمان بدەینە خوداوەند؛ ... دەچینە کەنیسە و لە ئاو هەڵدەکێشرێین. بەڵام پاشان شتەکان گێژاو دەبن و ڕادەکەین و دەڵێین، «خوداوەند، با من ئەم شتە بەڕێوە ببەم!» هەر بۆیە لە ژیانی مەسیحیماندا زۆر تێکچووین. ئێمە ئامادە نین ڕێگە بە خودا بدەین جیهانمان بۆ بەڕێوە ببات—بۆ بەڕێوەبردنی خێزانمان، کارمان، ماڵمان، کارەکەمان، هەموو شتێکمان.
خوداوەند، گرنگ نییە ژیانم چەند گێژاو بێت، من لێرە و ئێستا خۆم دەسپێرم بە تۆ بۆ ئەوەی کۆنترۆڵەکان بپارێزیت. ئامین.
