لە ئێوارەی ڕۆژی هەستانەوەدا، قوتابییەکان هەموویان لە ژوورێکی سەرەوەدا کۆبوونەتەوە، بە دەرگای داخراوەوە، و ئەو لە ناوەڕاستیاندا دەردەکەوێت. و ئێستا، کاتێک هەموو چاوەکان لەسەر ئەون، بەم وشانە پیرۆزانە سڵاویان لێدەکات—وشانێک کە هەرگیز پێشتر نەوتراون، و ئێستا وەک بەرهەمی خوێنڕشتنەکەی لەسەر خاچ دەوترێن: «ئاشتی لەگەڵتان بێت.» و پاشان، بۆ پشتڕاستکردنەوەی وشەکانی، «دەستەکانی و لایەکەی» نیشانیان دەدات. لەو دەستانەوە، و لەو لایەوە، خوێن ڕژابوو کە بەهۆیەوە ئاشتی دروست کردبوو؛ و دوای ئەوەی ئاشتی دروست کرد، ڕایدەگەیەنێت کە هی ئەوانە، هەر کە لە مردووەکان هەستایەوە.
ئایا هەرگیز شتێک لەم نیعمەتە شیرینتر و پیرۆزتر بووە لەلایەن خوداوەند عیساوە لە دەربڕینی خۆشەویستی خودا بۆ ئەوانەی کە لە دەوری خۆی کۆی کردبوونەوە؟ لاواز، گەمژە، لەنگ، گوماناوی، هیچ شتێک بە دروستی تێناگەن—چەند ئازارێکی چەشت بۆ ئەوەی بیانباتە ناو چێژوەرگرتن لەو ئاشتییەی کە بەرهەمی خوێنڕشتنەکەی بوو لەسەر خاچ! «ئاشتی لەگەڵتان بێت… پاشان قوتابییەکان دڵخۆش بوون کاتێک خوداوەندیان بینی.»
و ئێستا، ئەی گوماناوی، خۆت بخەرە ناو ئەو کۆمەڵە بچووکەی ناو ئەو ژوورە سەرەوە. چاوەکانت لەسەر عیسا بڕوانە لە ناوەڕاستدا، و گوێ لە وشە دڵنیاکەرەوەکانی بگرە، کاتێک دەڵێت، «ئاشتی لەگەڵتان بێت.» وشەکەی بۆ هەموو ئەوانە ئێستا هەمان شتە؛ و ئەو دەستانە و ئەو لایە هەمان چیرۆکی پیرۆزی ئاشتی بۆ هەموو ئەوانە دەگێڕنەوە کە باوەڕ دەکەن. عیسا ئاشتی دروست کردووە، و ئێستا مزگێنییەکەی دەدات (ئەفەسۆس 2:17). قوتابییەکان دڵخۆش بوون کاتێک خوداوەندیان بینی؛ و هێشتا دڵخۆشی هەیە بۆ ئەوانەی کە باوەڕ بە وشە پیرۆزەکەی دەکەن. ئۆه! چ دڵخۆشییەک! دڵخۆشی لە ئامادەبوونی خودادا، لە دیمەنێکی بێ هەور لە ڕووناکی و خۆشەویستیدا، کە تێیدا نیعمەت لە ڕێگەی ڕاستودروستییەوە حوکم دەکات، و خۆشەویستی خودایی چێژ لەوانە دەبینێت کە لە ڕێگەی خوێنی عیساوە نزیک کراونەتەوە.
