ستایش بۆ خودا، خودای گەورە، پاشای دروستکراوان! ئەی گیانم، ستایشی بکە، چونکە ئەو تەندروستی و ڕزگاری تۆیە! ئێوەی هەمووتان کە گوێتان لێیە، ئێستا نزیک ببنەوە لە پەرستگاکەی؛ ستایشی بکەن بە پەرستنێکی دڵخۆشانە.
ستایش بۆ خودا، کە بە شێوەیەکی سەرسوڕهێنەر بەسەر هەموو شتێکدا فەرمانڕەوایی دەکات، لە ژێر باڵەکانی خۆیدا پەنات دەدات، بەڵێ، بە نەرمی بەردەوامت دەکات! ئایا نەتبینیوە چۆن ئارەزووەکانت هەمیشە لەو شتانەدا جێبەجێ کراون کە ئەو فەرمانی پێدەکات؟
ستایش بۆ خودا، کە کارەکانت سەرکەوتوو دەکات و دەتپارێزێت؛ بێگومان چاکە و میهرەبانییەکەی ڕۆژانە لێرە لەگەڵتدایە؛ دووبارە بیر لەوە بکەرەوە کە خودای گەورە چی دەتوانێت بکات، ئەگەر بە خۆشەویستییەکەی هاوڕێت بێت.
ستایش بۆ خودا، کە کاتێک گەردەلولەکان شەڕیان دەکەن، کە کاتێک توخمەکان بە شێوەیەکی شێتانە لە دەوروبەرتدا دەهەژێن، فەرمانیان پێدەکات بوەستن، توڕەییان دەگۆڕێت بۆ ئاشتی، گەردەلول و ئاوەکان هێور دەکاتەوە.
ستایش بۆ خودا، کە کاتێک تاریکی گوناه زۆر دەبێت، کە کاتێک بێدینەکان سەرکەوتوو دەبن، هەموو چاکەیەک تێکدەدەن، ڕووناکییەکەی بڵاو دەکاتەوە، ترسەکانی شەو دوور دەخاتەوە، پیرۆزەکان بە میهرەبانییەکەی دەورە دەدات.
ستایش بۆ خودا، ئۆه، با هەموو ئەوەی لە مندا هەیە ستایشی بکات! هەموو ئەوەی ژیان و هەناسەی هەیە، ئێستا بە ستایشەوە بێنە بەردەمی؛ با «ئامین» دووبارە لە گەلەکەیەوە دەربچێت، بە دڵخۆشییەوە بۆ هەمیشە ستایشی دەکەین. — لەلایەن یواخیم نیاندەر (1680)
