میسیۆنەرێکی پزیشکی و ھاوڕێیەکی لە بانکێک لە شارێکی دوورەوە دەگەڕانەوە؛ ئەوان بۆ کۆکردنەوەی بڕێکی زۆر پارە لەوێ بوون. کاتێک زانییان ناتوانن تا شەو بگەنە نەخۆشخانەی میسیۆنەکە، شەو لەسەر گردێکی چۆڵ بەسەریان برد و ڕۆژی دواتر گەشتەکەیان درێژکردەوە.
«بە ئاشتی ڕادەکشێم و دەخەوم: چونکە تۆ، خوداوەند، تەنھا تۆ وادەکەیت بە سەلامەتی بژیم» (زەبوور ٤:٨). چەند ھەفتەیەک دواتر پیاوێک ھاتە نەخۆشخانە. دوای ماوەیەک بە پزیشکەکەی وت کە چارەسەری دەکرد، «پێشتر تۆم بینیوە. ھاوڕێکانم و من بینیمان کە لە بانکەوە ھاتیت و شوێنمان کەوتیت.
کاتێک تاریک بوو، نیازمان وابوو دزیتان لێ بکەین، بەڵام ئێوە بە سەربازان دەورە درابوون! «بەڵام ھیچ سەربازێک لەگەڵماندا نەبوو»، میسیۆنەرەکە وەڵامی دایەوە. «ئۆھ بەڵێ، ھەبوون»، پیاوەکە وتی. «ئەوان کەمپەکەی ئێوەیان دەپاراست.»
چەند مانگێک دواتر، کاتێک میسیۆنەرەکە بۆ ماوەیەک لە ماڵەوە بوو، لە کۆبوونەوەیەکدا بوو و باسی ئەوەی کرد کە چۆن نزیک بوون لە دزیکردن لێیان، و باسی گفتوگۆکەی لەگەڵ نەخۆشەکەی نەخۆشخانەکە کرد. دوای کۆبوونەوەکە، ھاوڕێیەکی پێی وت، «کام ڕۆژ بوو کە ئێوە کەمپتان دانا؟» میسیۆنەرەکە ڕۆژەکەی لە ڕۆژنامەکەیدا دۆزییەوە. کاتێک ھاوڕێیەکە ڕۆژەکەی لەگەڵ ڕۆژنامەی خۆیدا بەراورد کرد، وتی،
ئەوە کۆبوونەوەی نوێژەکەمان بوو، و بیرم دێت ئەو شەوە بە تایبەتی نوێژمان بۆ ئێوە کرد.
