لە نامەکەی خوداوەند بۆ کۆمەڵگەی لاودیکیا فێر دەبین کە دەیانگوت، «من دەوڵەمەنم، دەوڵەمەند بووم، و پێویستم بە هیچ شتێک نییە» (وەسف 3:17). ئەوان پێویستیان بە هیچ شتێک نەبوو، وایان دەگوت؛ هەموو شتێکیان هەبوو! باشە، نزیکەی—فێر دەبین کە خوداوەند لە دەرگادا بوو، لێی دەدا بۆ ئەوەی بچێتە ژوورەوە و هاوڕێیەتییان لەگەڵدا بکات. ئەوە، بە دڵنیاییەوە، ئەوان نەیانبوو. چەند خەمناکە. وایان دەزانی پێویستیان بە هیچ شتێک نییە لە کاتێکدا لە هەموو شتێکی ڕۆحیدا کەمیان هەبوو.
زۆر حەزم دەکرد بزانم کۆبوونەوەکانی نوێژەکانیان چۆن بوون. باشە، ئەگەر هەر کۆبوونەوەی نوێژیشیان هەبووبێت! کەسێک کە پێویستی بە هیچ شتێک نییە، چی داوا بکات؟ بەڵام ئایا دەکرێت، بەبێ ئەوەی بزانین، ئەمڕۆش هەمان شت بکەین؟ ئایا هەست دەکەین هەموو ئەوەمان هەیە کە پێویستمانە؟ ئایا پێداویستییەکان دەبینین؟ ئایا هەست بە پێداویستییەکانمان دەکەین؟ ئایا دەیزانین؟ ئەوەی پێویستی بە هیچ شتێک نییە، هیچ داوا ناکات، و هیچ بەدەست ناهێنێت! ڕەنگە ئەمە وەڵامە سادەکە بێت بۆ دۆخی ژیانی نوێژکردنمان، بە تاکەکەسی، لە خێزانەکانماندا، و بە کۆمەڵ. چەند زیانێکە بۆ ئێمە! نەک تەنها لە کوێرییەکەماندا دەمێنینەوە بەرامبەر بە پێداویستییەکانی خۆمان و ئەوانی تر، بەڵکو لە هەژارییەکەماندا دەمێنینەوە چونکە داوا ناکەین.
لە کتێبی مێژوودا دەخوێنینەوە دەربارەی پیاوێک کە پێداویستییەکانی خۆی بینی و بە باوەڕێکی سادە و پشت بەستوو بە خودا سەبارەت بەوان ڕۆیشت. نوێژەکەی زۆر سادە بوو، بەڵام تەواو بوو: «ئۆه، با تۆ بە ڕاستی بەرەکەتدارم بکەیت، و خاکەکەم فراوان بکەیت، با دەستت لەگەڵم بێت، و با لە خراپە بپارێزیت، بۆ ئەوەی ئازار نەگەیەنم!» واتای ناوی، یابێز، «خەم» یان «ئازار»ە. ئەو بە دڵەوە وەریگرت کە هەر کاتێک ناوی بانگ دەکرێت «ئازار» ببیستێت. بۆیە داوای پێچەوانەی تەواوی کرد! ئەو هەوڵی نەدا کێشەکە بە هەوڵەکانی خۆی چارەسەر بکات، بەڵکو داوای لە خودا کرد. وەڵامەکە بە هەمان شێوە سادە و تەواو بوو: «بۆیە خودا ئەوەی داوای کردبوو پێیدا» (1 کتێبی مێژوو 4:9–10).
ئەوەیە! داوای کرد، باوەڕی هێنا، و بەدەستی هێنا. با داوا بکەین—و داوا بکەین بۆ بینینی پێداویستییەکان، بە تایبەتی پێداویستییە ڕۆحییەکان—و، بە باوەڕبوون، وەری دەگرین! ئەمە بۆ گەشەی ڕۆحی و دڵخۆشیمان دەبێت.
