ئەی مەسیحییەکان، شادمان بن کە خودا هی ئێوەیە! هەموو سیفەتە شکۆمەند و کامڵییەکانی هی ئێوەن!
زانایەتیی بێسنووری ئەو هی ئێوەیە . . .
بۆ بینینی ئێوە لە هەموو بارودۆخێکدا، نالەبار یان خۆشگوزەران؛
بۆ پێشبینیکردنی هەموو هێرشەکانی دوژمنەکانتان کە دەیانەوێت بیکەنە سەرتان؛
و بۆ دابینکردنی ئاسایشی ئێستا و هەتاهەتایی ئێوە.
هەموو شوێنێکبوونی ئەو هی ئێوەیە — بۆیە ئەو فەرموویەتی:
لە شەش ناخۆشیدا لەگەڵتان دەبم، و لە حەوتەمیشدا وازتان لێناهێنم.
هەرگیز جێتان ناهێڵم و وازتان لێناهێنم.
سەیری بکەن! من هەمیشە لەگەڵتانم، تەنانەت تا کۆتایی جیهان.
دادپەروەریی ئەو هی ئێوەیە . . .
بۆ جێبەجێکردنی هەموو پەیمانەکان،
بۆ پاداشتکردنتان بە شوێنی نیشتەجێبوون لە شانشینی بەختەوەریدا،
بۆ سزادانی هەموو ئەو هێزە دوژمنکارانەی کە بەردەوام دژایەتیتان دەکەن.
نەگۆڕیی ئەو بەردی ئاسایشی ئێوەیە، و سەرچاوەی خۆشییە بێوێنەکەتانە!
دڵسۆزیی ئەو هی ئێوەیە، وەک بەڵێنێک بۆ بەدیهێنانی هەموو ئەو بەڵێنانەی کە زۆر گەورە و بەنرخن بۆ ئەوانەی باوەڕ دەهێنن.
ئەی مەسیحییەکان، ئەمەیە بەختەوەریی ئێوە. شادمان بن پێی، و بڵێن،
یەزدان بەشی منە، بۆیە هیوام پێی دەبێت! (شین و واوەیلا 3:24)
چەند گەورەیە خۆبەزلنەزانینی خودا، لە بوون بە بەشی هەتاهەتایی کرمە بێبەهاکان!
