مەسیحییەکان، دڵخۆش بن کە خودا هی ئێوەیە! هەموو سیفەتە شکۆمەند و تەواوییەکانی ئەو هی ئێوەن!
خودا . . . بوونەوەرێکی بێسنوورە، بێ سنوور بۆ ماهییەتەکەی، سەرسوڕهێنەرە لە کردارەکانیدا، نەناسراوە لە مەبەستەکانیدا، و دەربڕین نەکراوە لە سیفەتەکانیدا.
ئەو . . . بێسنوور زیاترە لە جیهانەکان لە خۆیدا؛ زۆر بەرزە بۆ گومانەکانمان، و زۆر شکۆمەندە بۆ وەسفەکانمان!
هەرچەندە وادیارە لە دوورییەکی بێپێوانە لە ئێمەوە؛ و ژیرایی وادیارە ڕێگرە لە هاوڕێیەتی لە نێوان ئەم بوونەوەرە شکۆمەندە و بوونەوەرە گوناهبارەکان وەک ئێمە—بەڵام ئەو خودای هەموو گەلە ڕزگاربووەکانیەتی!
لێرەدایە وشەی خودای جەستەدار دێت، بۆ نەرمکردنی درەوشاوەیی بریقەداری گەورەییەکەی. شایەتی جوان سەبارەت بە ئەو، نەرمونیانییەکی شیرین و پیرۆز بە دەوری تەختەکەیدا بڵاو دەکاتەوە، بۆ ئەوەی درەوشاوەییەکەی زۆر نەبێت بۆ ئێمە.
«هەرچەندە پەروەردگار بەرزە—بەڵام ڕێزی لە نزمەکان دەگرێت.» (زەبوور 138:6)
