تەختی سەردەمەکان، بۆ من شکاوی،
با خۆم لە تۆدا بشارمەوە؛
با ئاو و خوێن،
لە لایە شکاوییەکەتەوە کە دەڕژا،
چارەسەری دوو لایەنەی گوناه بێت،
لە تاوان و هێزی ڕزگارم بکە.
نەک کارەکانی دەستەکانم
بتوانن داواکارییەکانی یاساکەت جێبەجێ بکەن؛
ئەگەر غیرەتم پشوو نەزانێت،
ئەگەر فرمێسکەکانم بۆ هەمیشە بڕژێن،
هەمووی بۆ گوناه نەیدەتوانی کەفارەت بێت؛
تۆ دەبێت ڕزگار بکەیت، و تەنها تۆ.
هیچ شتێک لە دەستمدا ناهێنم،
تەنها بە خاچەکەتەوە دەنووسێم؛
ڕووت، دێم بۆ تۆ بۆ پۆشاک؛
بێدەسەڵات، سەیری تۆ دەکەم بۆ نیعمەت؛
گڵاو، بەرەو کانییەکە دەفڕم،
بیشۆ ڕزگارکەر، یان دەمرم!
کاتێک ئەم هەناسە کورتە دەکێشم،
کاتێک چاوەکانم لە مردندا دادەخرێن،
کاتێک بەرەو جیهانە نەناسراوەکان بەرز دەبمەوە،
تۆ لەسەر تەختی دادگاییکردنت دەبینم،
تەختی سەردەمەکان، بۆ من شکاوی،
با خۆم لە تۆدا بشارمەوە. —ئۆگەستەس م. تۆپلەیدی (1740–1778)
