دوو سەد و پەنجا ساڵ لەمەوبەر، ساموێل ڕەزەرفۆردی پیرۆز لەسەر سەرینی مردنیدا ڕاکشابوو، گەشاوە و پڕ لە خۆشی خوداوەند، کە لە کاتی چەوساندنەوەی دڕندانەدا خۆشی ویستبوو و خزمەتی کردبوو. چوار لە هاوکارە پرێسبیتەرەکانی هاتن بۆ بینینی، و بۆ ئەوان وشەکانی ماڵئاوایی پڕ لە هاندانی خودایی و ئامۆژگاری قورسی لە دەروازەی شکۆمەندییەوە ئەمانە بوون، «خوداوەند و مامۆستای من سەرەکیترینە لە دە هەزار. کەس بەراورد ناکرێت بە ئەو، لە ئاسمان یان لەسەر زەوی. برایانی خۆشەویست، هەموو شتێک بۆ مەسیح بکەن. نوێژ بۆ مەسیح بکەن، وتار بۆ مەسیح بدەن، مێگەلەکە بۆ مەسیح بەخێو بکەن؛ هەموو شتێک بۆ مەسیح بکەن. وریای ڕازیکردنی پیاوان بن—زۆر لەوە لە نێوانماندا هەیە.»
ئەم وشانەی شایەتیدان بۆ چاکیی مەسیحی شکۆدارکراو، و بۆ خودی خۆی وەک پاڵنەر و سەرچاوەی ڕاستەقینەی هەموو خزمەتێک بۆ ناوی ئەو، بە درێژایی سەدەکان دەنگ دەدەنەوە، وەک دەنگێک بۆ ڕۆح بۆ کاتی ئێستا. ئەوان پێمان دەڵێن کە پیرۆزێکی مردوو، کە سەیری جیهانی ئەبەدی دەکات، پاڵنەری ڕاستەقینەی هەموو خزمەتێک بە چی دەزانێت. ئەوە خودی مەسیحە، «سەرەکیترین لە دە هەزار،» کە هیچ کەس و هیچ شتێک لێرەدا بەراورد ناکرێت بە ئەو. خودی خۆی ئامانج و پاڵنەرە بۆ هەموو ئەوەی کە خزمەتکارەکانی «دەیکەن و فێری دەکەن،» لە هەموو ئەوەی کە دەیگەڕێن و دەیڵێن.
چ شکۆمەندی و بەرزییەکی پیرۆز ئەمە بە خزمەتی خوداوەند دەبەخشێت! «خزمەت» بەداخەوە! زۆرجار وەک کات بەسەربردنێک لەلایەن هەندێکەوە، و وەک ڕێگەیەک بۆ پەیداکردنی بژێوی ژیان لەلایەن ئەوانی ترەوە وەردەگیرێت. و هیچ ئارەزوویەکی بەرزتر لەوەی کە «وتاربێژێکی باش» بێت، و «بە باشی باسی لێوە بکرێت،» لەوانەیە زوو ببێتە پاڵنەرەکەی ئەگەر ئامانجەکەی نەبێت، ئەگەر چاکیی مەسیح و ئارەزووی بەرزکردنەوەی ناوی ئەو تەنها، واز لەوە بهێنێت کە هێزی بزوێنەری خزمەت بێت بۆ ناوی بێهاوتای ئەو.
وتار خوێندنەوە بۆ مەسیح لە پێناوی مەسیحدا، تەنها بەدوای پەسەندکردنی مەسیحدا گەڕان، کارێکی ئاسان نییە بۆ گۆشت و خوێن. پێویستی بە خۆحوکمدانی بەردەوام، گەڕانی دڵ بەردەوام، لەگەڵ ئاماژەکردنی بەردەوام بە خودا لە نهێنی ئامادەیی ئەودا، بۆ پاراستنی پاڵنەری ڕاست، و هەروەها شێوازی کتێبی پیرۆزی خزمەت. و تەنها کاتێک وتاربێژ وتار بۆ مەسیح دەدات، و شوان مێگەلی مەسیح بەخێو دەکات و ڕێنمایی دەکات، لە پێناوی مەسیحدا، و نەک بۆ ڕازیکردنی پیاوان، بۆ بەدەستهێنانی زەردەخەنەی ئەوان و مسۆگەرکردنی ستایشی ئەوان، خزمەتەکەی لە ئاسماندا پەسەندە، یان بەهایەکی هەمیشەیی هەیە لەوانەی کە خزمەتەکەیان پێشکەش دەکرێت.
«هەموو شتێک بۆ مەسیح بکەن،» ڕەزەرفۆردی مردوو وتی. خۆشەویستی ئەو هێزی ناچارکەرە، شکۆی ئەو تەنها ئامانجە، خودی خۆی ئامانجی باڵایە لە هەموو ئەمانەدا. کەم کەس هەن کە جورئەت دەکەن بڵێن ئەوە دەکەن. بەڵام دەبێت ئامانجی هەمووان بێت، چونکە هیچ کەمتر و هیچ شتێکی تر، چێژ بە خودا نادات. و هەر خزمەتێک چ بەهایەکی هەیە، ئەگەر لەمە کەمتر بێت؟ ئەوە پاڵنەر دەبێت نەک پێوانە کە کاریگەری دەبێت، لەو ڕۆژەدا کە، لەبەردەم کورسی دادگاییکردنی ئەودا، خوداوەندی زیندوو شتە شاراوەکانی تاریکی دەردەخات، و ڕاوێژەکانی دڵ ئاشکرا دەکات. و ئەوکات هەموو پیاوێک ستایشی خودای دەبێت (1 کۆرنسۆس 4:5)، بۆ ئەوەی کە بە تەواوی شایستەیەتی. ئەوکات هیچ «ستایشی زیادەڕۆیی» نابێت، وەک چۆن زۆرجار ئێستا هەیە. بۆیە، وەک پیاوچاکە مردووەکە، لەگەڵ تیشکەکانی «شکۆمەندی نیشتەجێ لە خاکی عیمانوێلدا» کە دەکەونە سەر ڕۆحی ڕۆیشتووی، وتی، «وریای ڕازیکردنی پیاوان بن—زۆر لەوە لە نێوانماندا هەیە.»
ج.ڕی.
