وەرن، با گۆرانی بێژین بۆ بەهای بێهاوتا و بە شیرینی شکۆمەندییەکان بڵاو بکەینەوە کە لە ڕزگارکەردا دەدرەوشێنەوە: بۆ خودا و مەسیح ستایشەکانمان بهێنین، ئەو گۆرانییەی کە ئاسمانی بەرز پێی دەزرینگێتەوە، ستایش بۆ نیعمەتی خودایی.
چەند دەوڵەمەندە ئەو خوێنە بەنرخەی کە ڕشتی، کەفارەتی ئێمە لە تاوانی ترسناک لە دژی خودامان؛ چەند تەواوە ئەو ڕاستودروستییە، کە بەو جلە جوان و بێگەردەدا پیرۆزەکانی هەمیشە وەستاون!
چەند دەوڵەمەندە ئەو کەسایەتییەی کە هەیەتی، و هەموو شێوەی خۆشەویستییەکەی کە لەبەری دەکات، بەرزکراوەتەوە لەسەر تەخت؛ لە گۆرانییەکانی ستایشی شیرین و بێ ماندووبووندا، هەمیشە گۆرانی بۆ ڕێگا تەواوەکانی دەڵێین، و شکۆمەندییەکانی ئاشکرا دەکەین.
و زوو ڕۆژی بەختەوەر دێت، کاتێک دەگەینە ماڵە دیاریکراوەکەمان، و ڕووبەڕوو دەیبینین؛ ئەوسا لەگەڵ ڕزگارکەر، خودا و هاوڕێمان، ڕۆژێکی بێ پچڕان بەسەر دەبەین لە گۆرانی وتن بۆ نیعمەتەکەی. —سام مێدلی (1738–1799)
