کێشەکە
قوتابییەکی مەسیحی لە کۆلێژێکی بەناوبانگ چاوی بە قوتابییەک کەوت لە پۆلی بیرکاریی پێشکەوتوودا کە گاڵتەی بە بیرۆکەی ئەوە دەکرد کەسێک باوەڕ بە کتێبی پیرۆز بکات. ئەو وتی:
«زۆرێک لە کتێبەکانی کتێبی پیرۆز ناوی نووسەرەکانیان پێوە نییە. چۆن دەتوانیت متمانەت بە کتێبێک هەبێت کە نووسەرێتییەکەی ئەوەندە نادیارە، و بابەتی ئەوەندە مشتومڕە؟»
«کێ خشتەی لێکدانی نووسی؟» مەسیحییەکە پرسی. «نازانم،» هاوپۆلەکەی وەڵامی دایەوە.
«چ کەسێکیت تۆ،» قوتابییە مەسیحییەکە هاواری کرد، «تۆ باوەڕی پێدەکەیت و بەکاری دەهێنیت، و هێشتا نازانیت نووسەرەکەی کێ بووە.»
بێباوەڕەکە زۆر بە زەحمەت وەڵامێکی دۆزییەوە. ئەو بەربەستەکەی خۆی ناسییەوە، بەڵام بە بیرکردنەوە لەوەی کە ڕێگایەکی دەرچوونی دۆزییەوە، وتی:
«بەڵام خشتەی لێکدان کار دەکات.»
کتێبی پیرۆز کار دەکات
«بێگومان،» قوتابییە مەسیحییەکە وەڵامی دایەوە، «و کتێبی پیرۆزیش بە هەمان شێوە. کار دەکات.»
ئەمە وشەی خودایە، ئەمە وشەی زیندووە. وەڵامی پرسیارەکانی مرۆڤ و چارەسەری کێشەکانی هەیە. نووسەری ئەمە خودا ڕۆحی پیرۆزە. ئەمە ڕووناکییە بۆ ڕێگا و خۆراکە بۆ ڕۆح، تاقیی بکەرەوە و خۆت بیبینە. قسەی من بە ڕاست مەزانە، بیخوێنەرەوە و دەزانیت مەبەستم چییە!
چەند ڕاستە ئەمە وەک دەیان هەزاران، نەخێر ملیۆنان مەسیحیی ڕاستەقینە لە سەرانسەری جیهان و بە درێژایی سەدەکان، دۆزیویانەتەوە.
«مزگێنی... هێزی خودایە بۆ ڕزگاری بۆ هەموو ئەوانەی باوەڕ دەهێنن» (ڕۆما ١:١٦).
هەموو کەسێک، بەبێ جیاوازی، کە بەڕاستی متمانەی بە ڕزگارکەر، گەورەمان عیسای مەسیح کردووە، دەتوانێت شایەتی بۆ ڕاستیی ئەمە بدات. کار دەکات.
«وشەی تۆ ڕاستییە» (یۆحەننا ١٧:١٧ب)
